logo

W ciągu ostatnich 5 lat liczba pacjentów z anoreksją wzrosła prawie 10 razy! 40% z nich to nastolatki w wieku od 11 do 16 lat, kolejne 35% to modelki, aktorki i inni ludzie publiczni. W związku z katastrofalną sytuacją w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej przeprowadzono wiele badań nad tą chorobą, która każdego roku powoduje wyczerpanie nerwowe i fizyczne, a tysiące ludzi na całym świecie odbiera sobie życie.

Nadszedł czas, aby dowiedzieć się, czym jest to odchylenie, jakie są jego przyczyny i mechanizmy rozwoju, a co najważniejsze - czy jest leczone i jak skuteczne są nowoczesne metody terapeutyczne.

Co to jest?

Anoreksja to nie tylko choroba. We wszystkich książkach referencyjnych jest wymieniony jako syndrom. Różnica polega na tym, że mechanizmy ich rozwoju nie zostały jeszcze dostatecznie zbadane i są przedmiotem ścisłych badań naukowców z całego świata. W związku z tym skuteczność metod leczenia takich patologii jest kwestionowana i nie jest gwarantowana. Rzeczywiście, psychoterapia, która jest obecnie głównym narzędziem walki z tą chorobą, nie we wszystkich przypadkach przynosi pozytywne rezultaty.

Istotą anoreksji jest brak apetytu, pomimo zapotrzebowania organizmu na składniki odżywcze. Najczęściej człowiek dochodzi do świadomej odmowy jedzenia z powodu zaburzenia psychicznego na tle wewnętrznych kompleksów dotyczących własnej sylwetki i nadwagi. Ćwicząc się nie jeść, stale wyczerpując ciało dietą, pacjenci wprowadzają ciało i psychikę do punktu wyczerpania. Znacznie rzadziej zdarza się to nieświadomie i jest podyktowane obecnością innych, nie mniej groźnych chorób (na przykład, schizofrenii, różnych rodzajów zatrucia, raka itp.).

Różnica od bulimii

Wraz z bulimią anoreksja jest uważana za zaburzenie odżywiania. Dzięki uznaniu wielu modeli cierpiały one jednocześnie, mimo że objawy tych chorób są zupełnie inne.

Bulimia charakteryzuje się niekontrolowanymi napadami głodu. Po długotrwałych i wyniszczających dietach pacjenci załamują się i spożywają ogromne ilości jedzenia na raz. A kiedy zdadzą sobie sprawę z tego, co się stało, wstydzą się tego zachowania. Prowadzi to do sztucznego wywoływania wymiotów, nadużywania środków przeczyszczających i lewatyw, aby pozbyć się spożywanego pokarmu. Znowu codzienne życie diet osłabiających zaczyna się przed nowym załamaniem.

Anoreksja nie jest charakterystyczne dla takich napady głodu, apetytu, kiedy ta diagnoza jest niemal całkowicie nieobecny. A jeśli bulimia ciało rzadko, ale nadal odbierane, a nawet udaje mu się wchłonąć przynajmniej niektórych składników odżywczych podczas tych niepowodzeń, jest wyczerpanie zdiagnozowano znacznie wcześniej i zgonów zaobserwowano więcej.

Ciekawy fakt. Podczas badań naukowcy ustalili związek między rodzajem zaburzeń odżywiania a charakterem osoby, która cierpi. Ludzie, którzy są niestabilni emocjonalnie i niecierpliwi, mają skłonność do bulimii, której trudno jest się powstrzymać. Wśród anorektycy, wręcz przeciwnie, wielu jest zamkniętych i upartych, co trudno udowodnić. To tłumaczy trudność w leczeniu tego drugiego.

Przyczyny

Powody są tak różnorodne, że w niektórych przypadkach niezwykle trudno je zidentyfikować. Najczęściej depresja jest głównym czynnikiem wyzwalającym, ale nie wystarcza do skutecznego wyleczenia tego preparatu. Psychoterapia wykopuje się znacznie głębiej i stara się zidentyfikować bardziej zasadnicze problemy.

Mentalna

Współczynnik wieku: w grupie ryzyka występują okresy młodzieńcze i młodzieńcze, a niższy stopień w ostatnich latach jest obniżany wszystkie niższe. Nadwaga w dzieciństwie, pociągająca za sobą problemy ze środowiskiem (presja ze strony rodziców, wywoływanie kolegów z klasy).

Obecność negatywnego przykładu w rodzinie: krewnych, pacjentów z anoreksją, bulimią, kompulsywnym objadaniem się lub otyłością, a także cierpiących na depresję, alkoholizm, narkomania. Napięcie w rodzinie, zbyt surowi rodzice, z powodu których dziecko stara się spełniać wysokie standardy i popada w depresję, jeśli nie do nich. Brak uwagi rodziców.

Niewłaściwe nawyki żywieniowe: stosowanie szkodliwych pokarmów w dużych ilościach, niezgodność z dietą.

Niska samoocena, zwątpienie, kompleksy wewnętrzne, poczucie niższości. Perfekcjonista - obsesyjny typ osobowości. Choroby psychiczne, patologie neurologiczne. Rozwód rodziców. Stawanie się osobą, gdy nastolatek próbuje udowodnić sobie i innym, że ma siłę woli i może świadomie odmówić jedzenia, aby sprostać oczekiwaniom społeczeństwa.

Hobby, hobby, wymagania dla zawodu: aktorzy, modelki, muzycy, piosenkarze i inni ludzie publiczni.

Fizyczne

  • alkoholizm, narkomania;
  • tętniak;
  • anemia;
  • Choroba Addisona;
  • zapalenie żołądka, zapalenie trzustki;
  • robaki;
  • hemochromatoza;
  • zapalenie wątroby, marskość;
  • niedoczynność przysadki;
  • dysfunkcja hormonalna;
  • niedobór cynku;
  • dysfunkcja neuroprzekaźników odpowiedzialnych za zachowania żywieniowe (dopamina, serotonina, noradrenalina);
  • przedłużona śpiączka;
  • nowotwory złośliwe;
  • białaczka;
  • chłoniak;
  • nadwaga;
  • operacja neurochirurgiczna;
  • problemy trawienne, choroby żołądkowo-jelitowe;
  • wczesny początek miesiączki u dziewcząt;
  • sarkoidoza;
  • cukrzyca typu I;
  • zespoły z Kanner, Shikhena, Simmonds;
  • tyreotoksykoza;
  • uraz mózgu;
  • schizofrenia;
  • eclampsia.

Genetyczne

Jeszcze nie tak dawno temu genetyka praktycznie nie była uważana za jedną z możliwych przyczyn anoreksji, zważywszy na to, że jest ona czysto psychicznym i społecznym zespołem. Jednak nie tak dawno temu (w 2010 r.) W Stanach Zjednoczonych przeprowadzono szeroko zakrojone badania obejmujące nie tylko pacjentów z tą diagnozą, ale także ich bezpośrednich krewnych z co najmniej 2 osobami. Badano DNA, odpowiedzialne za zachowania żywieniowe. Wyniki zaskoczyły wielu: obsesyjne pomysły dotyczące utraty wagi i odmowy jedzenia były często określane na poziomie chromosomów. Znaleźliśmy gen neurotropowego czynnika mózgu, który różni się od reszty wrażliwością na to zaburzenie.

Angażuje się w pobudzanie apetytu i głodu w podwzgórzu, a także kontroluje poziom serotoniny w organizmie. Naukowcy doszli do wniosku, że ludzie mogą być genetycznie predysponowani do anoreksji. Są to odziedziczone systemy neuroprzekaźników dysfunkcyjnych, pewien rodzaj osobowości i szereg zaburzeń psychicznych. I w większości przypadków taka dziedziczność może nie objawiać się przez całe życie. Ale gdy tylko otrzyma impuls z zewnątrz (choroby, depresja, przyjmowanie potężnych leków, długa dieta) - przejawia się we wszelkiej "chwale".

I inni

Niekontrolowany odbiór anoreksygenów w celu zmniejszenia masy ciała. Efekt uboczny stosowania niektórych leków - hormonów, psychostymulantów, glikokortykosteroidów.

Pojedyncze stresujące wydarzenia, które miały miejsce 4-6 miesięcy przed wystąpieniem zaburzenia odżywiania: może to być śmierć bliskiej osoby lub przemoc fizyczna (seksualna).

Marzenie, aby zostać modelką. Obsesja o chudości, która jest postrzegana jako ideał nowoczesnego piękna. Uporczywa propaganda pewnych standardów piękna w mediach, entuzjazm dla sieci społecznościowych.

Fakty, fakty... Smutne statystyki obwiniają całą rodzinę, argumentując, że w dzieciństwie dochodzi do korzeni anoreksji. Jak pokazuje praktyka, nastolatkowie cierpiący na to zaburzenie widzieli wystarczająco dużo utraty wagi mama (ciotka, siostra) i nie byli przyzwyczajeni do właściwego odżywiania.

Klasyfikacja

Istnieją różne rodzaje anoreksji. Z uwagi na to, że mechanizmy jego rozwoju nie zostały jeszcze w pełni zbadane, kilka klasyfikacji tego syndromu przylega do kręgów medycznych. Opierają się na czynnikach, które sprowokowały jego pojawienie się.

Klasyfikacja nr 1

  • Somatogenic (primary) - rozwija się na tle innych patologii fizycznych i chorób.
  • Funkcjonalno-psychogenne (wtórne) - jest spowodowane przez stres i zaburzenia psychiczne.

Klasyfikacja nr 2

  • Neurotyczne - silne negatywne emocje prowadzą do najpotężniejszego wzbudzenia kory mózgowej.
  • Neurodynamiczne - zahamowanie centrum apetytu w podwzgórzu ze względu na najsilniejsze bodźce o charakterze nieemocjonalnym (najczęściej ból).
  • Neuropsychiatria (jadłowstręt psychiczny lub kacheksja) - uporczywa, świadoma odmowa jedzenia, ostre ograniczenie ilości spożywanych produktów, spowodowane zaburzeniami psychicznymi.

Klasyfikacja nr 3

  • Lek - rozwija się na tle przyjmowania anoreksygenów w celu utraty wagi, może być efektem ubocznym innych leków (najczęściej - antydepresantów, psychostymulantów, hormonów).
  • Mental - zaburzenie psychiczne, któremu towarzyszy utrata apetytu: rozwija się na tle schizofrenii, paranoi, zaniedbanych stadiów depresji.
  • Objawowe - oznaka ciężkiej choroby somatycznej: płuco, żołądkowo-jelitowy, hormonalny, w zakresie ginekologii;
  • Nerwowy (psychologiczny) - świadome ograniczenie samego siebie w żywności, strach przed przybraniem na wadze, zniekształcone postrzeganie własnego ciała.

Istnieją różne kody dla różnych rodzajów anoreksji w ICD. Prawidłowa i dokładna diagnoza pozwala wybrać najskuteczniejsze metody leczenia w każdym indywidualnym przypadku.

Obraz kliniczny

Na początku pacjenci z anoreksją nie wydają się tacy, ponieważ dzisiaj większość kobiet zasiada w dietach i dba o własną wagę. Czy można podejrzewać model, który dąży do osiągnięcia idealnych parametrów ciała za pomocą różnych metod, w zaburzeniach pokarmowych i psychicznych? W końcu to jej zawód, powinna dobrze wyglądać i patrzeć na własne ciało. Ale z czasem, gdy osoba nie może już zatrzymać i nadal schudnąć, nie można tego nie zauważyć.

Najwcześniejsze objawy anoreksji:

  • BMI spada poniżej normalnej wartości 18,5;
  • odmowa jedzenia;
  • waga i kształt stają się obsesją (z nerwową postacią choroby).

Nie można dokładnie powiedzieć, z jaką wagą zaczyna się anoreksja, ponieważ jest to zbyt indywidualny parametr, który zależy również od wzrostu. Na przykład, 44 kg na wysokość 154 cm jest nadal normą, a ta sama masa ciała ze wzrostem o 180 cm jest już patologią. Przede wszystkim BMI jest obliczany i porównywany ze zwykłymi wskaźnikami. Jeśli opadł na dolny pasek - czas, aby włączyć alarm.

Definicja wskaźnika masy ciała:
I (oznaczenie BMI) = m (masa ciała w kg) / h 2 (wysokość w metrach).

Typowe objawy dla wszystkich postaci:

  • dyskomfort po jedzeniu;
  • osłabienie i skurcze mięśni;
  • niska waga ciała, która tylko maleje wraz z upływem czasu;
  • ograniczenie spożywanej żywności pod jakimkolwiek pretekstem;
  • odmowa odzyskania;
  • ciągłe uczucie zimna i dreszcze z powodu zaburzeń krążenia;
  • strach przed jedzeniem;
  • przygnębiony, przygnębiony;
  • fobia nadwagi.

Dzięki temu wszystko dopiero się zaczyna. Z biegiem czasu stan pacjenta staje się coraz bardziej pogarszany, co widać w jego wyglądzie, zdrowiu i zepsutej psychice.

Stan psychiczny

Objawy te są typowe dla nerwowej postaci anoreksji:

  • apatia;
  • bezsenność w nocy i senność w ciągu dnia;
  • szybkie zmęczenie;
  • depresja;
  • długie badanie jego nagiego (lub bieliznę) ciała w lustrze;
  • codzienne ważenie;
  • niezdrowe zauroczenie tematami związanymi z wagą;
  • nieprawidłowe ustawienie celu: "Chcę schudnąć od 45 kg do 30 kg" (i to jest ze wzrostem o 180 cm);
  • niestabilność nastroju;
  • odmowa wspólnych posiłków (na przykład nastolatki nie chodzą do stołówki szkolnej i nie uczęszczają na posiłki rodzinne pod żadnym pozorem);
  • brak apetytu;
  • całkowite zaburzenie odżywiania: jedzenie lub samodzielne przebywanie, lub tylko zmiażdżone, posiekane pokarmy lub tylko na zimno lub tylko surowe i inne dziwactwa;
  • drażliwość, agresja, ciągłe poczucie urazy wobec innych;
  • zmniejszone libido;
  • izolacja społeczna, zakończenie komunikacji.

Wygląd

  • Łysienie;
  • bladość lub zażółcenie skóry;
  • krwawiące dziąsła, próchnica, utrata i zniszczenie zębów;
  • utrata masy ciała, dystrofia mięśniowa, niezdrowa chuda;
  • rozwarstwienie i łamliwe paznokcie.

Zdrowie

  • Algodismenorea;
  • anemia;
  • zapalenie żołądka;
  • zawroty głowy;
  • opóźnienie w rozwoju fizycznym w okresie dojrzewania i dzieciństwie: zatrzymanie wzrostu, dziewczęta nie powiększają piersi, a miesiączka nie występuje, chłopcy nie rozwijają się narządów płciowych;
  • leukopenia, leukocytoza;
  • naruszenie hormonalnego tła;
  • omdlenie;
  • zakończenie miesiączki u kobiet;
  • problemy z pęcherzykiem żółciowym;
  • zaburzenie niestrawności;
  • spontaniczny odruch wymiotny po jedzeniu;
  • niewydolność wątroby i nerek;
  • arytmia serca;
  • trombocytoza;
  • zaburzenia endokrynologiczne: brak miesiączki u kobiet, impotencja u mężczyzn, zwiększone stężenie kortyzolu, niewystarczająca produkcja hormonu tarczycy, problemy z wydzielaniem insuliny;
  • zapalenie jelit.

W przeciwieństwie do innych chorób, jadłowstręt jest podstępny, ponieważ sam pacjent z przyczyn psychicznych nie zdaje sobie sprawy z choroby i nie widzi nawet najjaśniejszych z jej objawów. Jego świadomość jest tak nasycona obsesjami, że nawet pośród kości pokrytych skórą (taki wzór obserwuje się w ostatnich etapach), udaje mu się dostrzec tłuste fałdy.

Przez strony historii. W sowieckiej psychiatrii anoreksja w jej objawach klinicznych i metodach leczenia była prawie równa innej chorobie psychicznej - schizofrenii. Teraz, po tym zrozumieniu syndromu w medycynie, odeszli, ale nie przestali porównywać tych dwóch stanów. Ostatnio coraz częściej pojawiają się przypadki rozwoju schizofrenii przeciwko anoreksji (człowiek ma obsesję na punkcie obsesji na punkcie swojego ciała i nadwagi, którą rzekomo cierpi).

Etapy

Lekarze wymieniają trzy etapy rozwoju anoreksji z odpowiadającymi im objawami.

1. Etap dysmorficzny (początkowy)

  • Długie badanie jego ciała w lustrze, często - przy zamkniętych drzwiach.
  • Obsesyjne myśli o własnej niższości.
  • Ograniczenia w jedzeniu, poszukiwaniu i przestrzeganiu najtrudniejszych diet.
  • Przygnębiony stan, lęk.
  • Ciągle rozmawiamy o jedzeniu, diecie, modelach.
  • Utrata masy ciała nie jest jeszcze krytyczna, ale już zauważalna.

2. Anorektyczny

  • Post trwa i nie kończy się w żaden sposób: pacjent nie zgadza się z wszystkimi przekonaniami krewnych do posiłków, wierząc, że prowadzi normalne życie.
  • Nieodpowiednia ocena stopnia utraty wagi (uważa ich wagę za normę).
  • Wyrzeczenie się życia seksualnego.
  • Rzeczywisty spadek masy ciała o 20%.
  • Całkowita utrata apetytu: przez cały dzień pacjent może nie pamiętać jedzenia.
  • Pierwszymi objawami współistniejących chorób są: niedociśnienie, bradykardia, łysienie, niewydolność kory nadnerczy.
  • W nerwowych formach anoreksji do diety dodaje się również zwrotne aktywności fizyczne.
  • Zmniejszenie objętości żołądka.

3. Cachectic

  • Niedobór witamin i mikroelementów.
  • Dystrofia ciała i narządów wewnętrznych.
  • Naruszenie równowagi wodno-elektrolitowej.
  • Niezdrowa cienkość, zmniejszenie wagi o 50% pierwotnej stawki.
  • Odwodnienie.
  • Opuchlizna całego ciała.
  • Hamowanie funkcji prawie wszystkich systemów ciała.

Z reguły pierwszy etap przebiega prawie niezauważalnie, a przy odpowiednim wsparciu krewnych i krewnych może nie rozwinąć się w stan patologiczny. Ale te ostatnie często kończą się fatalnym rezultatem (czasami w wyniku samobójstwa), a leczenie jest bardzo trudne. Nawet jeśli dana osoba może wyjść, konsekwencje będą go prześladować przez całe życie.

Czy wiesz, że... 16 listopada - Międzynarodowy Dzień Przeciw Anoreksji?

Diagnostyka

Głównym narzędziem diagnostycznym do wykrywania choroby jest test na anoreksję, którego nazwa brzmi "Postawa wobec przyjmowania pokarmu". Pierwsza część składa się z 26 pytań wspólnych i nieskomplikowanych. Drugi to tylko 5, ale obejmują one monitorowanie własnych nawyków żywieniowych w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Ta metoda ma kilka istotnych wad, z powodu których nie zawsze można polegać na niej w celu dokładnego ustalenia diagnozy.

Po pierwsze, pacjent w większości przypadków nie może obiektywnie ocenić własnego zachowania żywieniowego. Odpowiednio, nie może on zgodnie z prawdą odpowiedzieć na pytania zawarte w tekście.

Po drugie, ten test ujawnia głównie anoreksję nerwów, podczas gdy wszystkie inne typy wymagają dodatkowej diagnostyki.

Ten test może przekazać absolutnie dowolną osobę online. W celu dokładniejszej diagnozy można przypisać różne badania:

  • analizy krwi, kału i moczu;
  • gastroskopia;
  • MRI głowy;
  • sigmoidoskopia;
  • badanie radiokontrastowe przewodu pokarmowego;
  • przełykomanometria;
  • RTG;
  • EKG.

Ostatnim przykładem będzie konsultacja z terapeutą. Poprzez wywiad i na podstawie wyników badań laboratoryjnych stawia on ostateczną diagnozę, określa etap i przepisuje leczenie.

Leczenie

Kompleksowe leczenie anoreksji obejmuje stosowanie różnych technik. Nie wszystkie z nich wykazują wysoką skuteczność, ale przy starannym przestrzeganiu zaleceń lekarskich i pozytywnym nastawieniu samego pacjenta następuje powrót do zdrowia (choć nie tak szybki, jak by się tego chciał). Jest to dość skomplikowana choroba, więc przy pierwszych objawach należy natychmiast skontaktować się z terapeutą. Tylko oni mogą wyprowadzić pacjenta z dołu, w który upadł.

Psychoterapia

  • Wizualizacja końcowego wyniku: pacjent jest szczegółowo informowany o konsekwencjach anoreksji.
  • Restrukturyzacja kognitywna: zwalczanie negatywnych myśli i obsesji.
  • Kontroluj własne zachowanie.
  • Korekta zniekształconej świadomości.
  • Monitorowanie: zapisywanie przez pacjenta jego zachowań żywieniowych we wszystkich szczegółach, na podstawie których wyciągane są wnioski i eliminowane są błędy.
  • Zwiększenie samooceny.
  • Rozwiązywanie konfliktów rodzinnych (w leczeniu anoreksji u dzieci i młodzieży).

Rehabilitacja pokarmowa

  • LFK do tworzenia pięknego ciała (celem ćwiczeń jest budowanie mięśni).
  • Reszta łóżka.
  • Dietoterapia.
  • Tworzenie motywacji do odzyskiwania.
  • Emocjonalne i fizyczne wsparcie od krewnych i przyjaciół.

Przygotowania

  • Kompleksy witaminowe.
  • Neuroleptyki.
  • Oddzielne witaminy i mikroelementy: kwas foliowy i askorbinowy, B12, żelazo, cynk, magnez, wapń, potas.
  • Leki, które zwiększają apetyt: Elenium, Frenolone, Pernexin, Peritol, sterydy anaboliczne, takie jak Primobolan.
  • Tabletki do normalizacji metabolizmu: Poliamina, Bermamina.
  • Leki przeciwdepresyjne: Zoloft, Coaxin, Ludomil, Paxil, Fevarin, Fluoxetine, Chlorpromazine, Cipralex, Eglonil.

Środki ludowe

Za zgodą lekarza prowadzącego w domu, różne środki ludowej mogą być wykorzystywane do przywrócenia normalnego apetytu. Musisz jednak z nimi być wyjątkowo ostrożny. Niektóre zioła są zbyt agresywne dla różnych narządów i układów, na które już cierpimy. Więc uważaj na przeciwwskazania do każdego takiego przepisu.

Kojąco (pić przed snem):

Pobudzanie apetytu (picie przez pół godziny przed każdym posiłkiem):

Leczenie musi być koniecznie kompleksowe. Nawet dobrze ugruntowana psychoterapia nie zawsze działa i daje pożądany efekt bez tych samych leków przeciwdepresyjnych (z nerwową postacią choroby).

To jest fakt. Eksperci twierdzą, że nie da się poradzić sobie z samą anoreksją. Pacjenci, nawet jeśli rozumieją, że nie są w porządku, nie mogą zmusić się do normalnego jedzenia. Wynika to z faktu, że ich wyobrażenia o jedzeniu i wadze są zbyt zniekształcone i wymagają profesjonalnej korekty.

Dodatkowe zalecenia

Aby pokonać anoreksję, sam pacjent musi podjąć wiele wysiłku. Nie wystarczy ściśle przestrzegać zaleceń lekarskich, trzeba przezwyciężyć siebie codziennie i zmienić własną świadomość i podejście do siebie. Jest to niezwykle trudne i wymaga wsparcia od krewnych i przyjaciół. Kilka wskazówek pomoże przyspieszyć powrót do zdrowia.

Przede wszystkim anoreksja potrzebuje normalizacji żywności. Jeśli to możliwe, konsultacja z dietetykiem, który ma wykształcenie medyczne: może przygotować indywidualne menu na najbliższą przyszłość, biorąc pod uwagę cechy przebiegu choroby.

Co 2-3 dni konieczne jest zwiększenie dziennego spożycia kalorycznego spożywanej żywności o 50 kcal, aż do osiągnięcia normy - 1 300 kcal dla kobiet i 1500 kcal dla mężczyzn, a to jest niższa listwa. Przy tej samej konsystencji konieczne jest zwiększenie wielkości porcji o 30-50 g.

Przez pierwsze 2 tygodnie podstawą odżywiania powinny być naczynia płynne i mielone, produkty miażdżone, napoje. Następnie stopniowo w diecie wprowadza się warzywa i owoce (w dowolnej postaci). W ciągu tygodnia dozwolona jest żywność białkowa (gotowana pierś z kurczaka, jaja, mleko, owoce morza), minimalna ilość węglowodanów (płatki owsiane, brązowy ryż), niewielka ilość naturalnych słodyczy (suszonych owoców i miodu).

Tworzenie nowych nawyków żywieniowych: przestrzeganie reżimu, odżywianie frakcyjne, obliczanie bilansu rudy żelaza i dziennej wartości kalorycznej, odrzucanie szkodliwych produktów.

Bez normalizacji diety pozbycie się anoreksji jest prawie niemożliwe. I ten punkt można zrealizować dopiero po korekcie świadomości i osobistych orientacjach pacjenta.

Fizyczny stres w zaawansowanych stadiach choroby jest wykluczony. Zaangażowanie w sport będzie konieczne stopniowo, za zgodą lekarza prowadzącego.

Konsekwencje

Niestety, wiele konsekwencji anoreksji prześladuje osobę przez całe życie, nawet jeśli całkowicie wyleczy chorobę. Odzyskiwanie organizmu może zająć od 6 miesięcy do kilku lat.

Najczęstsze powikłania to:

  • łysienie;
  • arytmia;
  • szybki, nienormalny przyrost masy ciała aż do otyłości;
  • dystrofia;
  • opóźniony metabolizm;
  • impotencja, obniżone libido, niepłodność;
  • zaburzenie obsesyjno-kompulsywne;
  • osteoporoza;
  • poważne problemy trawienne;
  • zmniejszenie masy mózgu.

Jeśli mówimy o prognozach, możliwe jest fatalne zakończenie. Śmierć z anoreksji pojawia się w związku z niepowodzeniem ważnych narządów lub w wyniku samobójstwa.

Zapobieganie

Jeśli osoba wyzdrowiała po anoreksji i powróciła do normalnego trybu życia, nadal będzie musiał nieustannie walczyć z tym zespołem. Jak pokazuje praktyka, nawet psychoterapia nie gwarantuje pełnego powrotu do zdrowia. W 30% przypadków zaburzenie powraca. Że tak się nie dzieje, konieczne jest przeprowadzenie konserwacji profilaktycznej:

  • być obserwowanym u psychoterapeuty;
  • przestrzegaj zasad właściwego odżywiania;
  • podążaj za wskaźnikiem BMI, aby nie wykraczał poza normę;
  • unikaj stresujących sytuacji;
  • ćwiczyć umiarkowanie;
  • aktywnie się komunikować;
  • znaleźć zainteresowanie duszą (najlepiej nie modelową).

Nawet jeśli anorektyczność udało się wyleczyć, jest ona po prostu zobowiązana do przestrzegania tych środków zapobiegawczych w celu uniknięcia nawrotu choroby. Lekarze ostrzegają, że powtarzające się załamanie w większości przypadków kończy się śmiercionośnym rezultatem.

Przypadki specjalne

Pomimo faktu, że anoreksja jest najczęściej diagnozowana u dorastających dziewcząt i młodych kobiet, dotyka ona zarówno dzieci, jak i mężczyzn. Przebieg choroby jest nieco inny.

Dzieci

Anoreksja u dzieci jest zupełnie inna niż u dorosłych. Główna różnica polega na mechanizmie jego rozwoju. Mają to przede wszystkim somatogenne zaburzenie, które diagnozuje się na tle innych chorób. Może to być elementarna alergia, drozd, zapalenie jamy ustnej, robaki, zapalenie ucha, katar i inne choroby, które często dotykają dzieci w różnym wieku.

Dlatego w przypadku długotrwałej i uporczywej odmowy jedzenia z utrzymującym się zmniejszeniem masy ciała u rodziców dziecka należy przede wszystkim wysłać go na pełne badanie lekarskie, aby zidentyfikować chorobę i leczyć ją. Następnie, przy pomocy psychoterapii, anoreksja jest całkowicie wyleczona w większości przypadków.

U mężczyzn

Anoreksja męska jest bardzo podobna do anomalii dziecka. Ta frustracja związana z jedzeniem wynika również przede wszystkim ze szczególnego stanu fizjologicznego. Przyczyny psychogenne notowane są rzadko, ponieważ przedstawiciele silnej połowy ludzkości są wykorzystywani do powstrzymywania emocji i nie pokazywania im.

Ich układ nerwowy jest jeszcze silniejszy pod względem nadwagi. Jeśli mężczyźni to stwierdzą, nie uciekają, by wywołać wymioty lub pójść na dietę. Niektórzy idą na siłownię, a drugi cicho popijają piwo przed telewizorem. To całe rozwiązanie problemu. Według statystyk, wśród osób cierpiących na anoreksję, mężczyźni mają tylko 5%, a 3,5% jest początkowo chorych psychicznie.

Według statystyk. Wśród mężczyzn cierpiących na anoreksję ponad 50% to schizofrenicy, a kolejne 25% to nietradycyjne orientacje seksualne. Mając typ psychiki tak bliski kobiecie, jak to tylko możliwe i różniąc się drżeniem w stosunku do własnego wyglądu, ten ostatni przyzwyczaja się do zasiadania na nowomodnych dietach i świadomie odmawiają jedzenia.

Dodatkowe informacje

W profilaktyce, a także w procesie leczenia na początkowych etapach można zastosować ilustracyjne przykłady tego, do czego prowadzi ta choroba. W tym celu pacjenci mają możliwość czytania odpowiednich książek (głównie biografii) i oglądania filmów (sztuki i non-fiction) na ten temat.

Książki

  • A. Kovrigina. 38 kg. Życie w trybie "0 kalorii".
  • A. Nikolaenko. Śmiertelna dieta. Zatrzymaj anoreksję.
  • A. Terrina. Szczęście jest! Historia mojej walki z ANO.
  • E. Goncharova. Anoreksja. Choroba teraźniejszości, albo dlaczego nie musieć gonić modę.
  • J. Wilson. Dziewczyny w pogoni za modą.
  • Justine. Dziś rano przestałem jeść.
  • IK Kuprijanow. Kiedy schudnięcie jest niebezpieczne. Jadłowstręt psychiczny jest chorobą XXI wieku.
  • I. Kaslik. Jest cienki.
  • K. Panic. NRXA, kocham cię!
  • K. Reed. Jestem szczuplejszy od ciebie!
  • M. Tsaryova. Dziewczyna o głodnych oczach.
  • Porsche de Rossi. Nieznośna lekkość: historia utraty i wzrostu.
  • S. Sassman. Na diecie.
  • F. Ryuze. 0%.

Filmy

  • Anoreksja (2006).
  • Walka o piękno (2013).
  • Boże, pomóż dziewczynie (2014).
  • Waga (2012).
  • The Hunger (2003).
  • Do kości (2017).
  • Idealna postać (1997).
  • Z miłości do Nancy (1994).
  • Kiedy przyjaźń zabija (1996).
  • Koścista ręka piękna (2012).
  • Piękny (2008).
  • Najlepsza dziewczyna na świecie (1981).
  • Pierwsza miłość (2004).
  • Przerwane życie (2009).
  • Superstar: historia Karen Carpenter (1998).
  • Taniec jest cenniejszy niż życie (2001).
  • Cienki i gruby (2017).
  • Cienkie życie (2017).

Znani ludzie, którzy zmarli na anoreksję

  • Ana Carolina Reston - model brazylijski, 22 lata;
  • Debbie Barem - brytyjska pisarka, zmarła w wieku 26 lat;
  • Jeremy Glizer jest mężczyzną w wieku 38 lat;
  • Isabel Caro - model francuski, 28 lat;
  • Karen Carpenter to amerykański piosenkarz, 33 lata;
  • Kristi Heinrich jest amerykańską gimnastyczką, ma 22 lata;
  • Lena Zavaroni jest szkocką piosenkarką, ma 36 lat;
  • Luisel Ramos jest modelem urugwajskim, ma 22 lata;
  • Mayara Galvao Vieira - model brazylijski, 14 lat;
  • Peaches Geldof - brytyjski model, dziennikarz, 25 lat;
  • Hila Elmaliakh - model izraelski, 34 lata;
  • Eliana Ramos to model urugwajski, mający 18 lat.

Anoreksja w ciągu ostatnich kilku lat spowodowała, że ​​wiele osób zostało zakładnikami dla wielu ludzi, z których większość to nastoletnie dziewczęta z zaburzoną psychiką. Niebezpieczeństwo polega na tym, że wielu pacjentów nie uważa siebie za takich i nie podejmuje dobrowolnie leczenia. Wszystko to kończy się nie tylko dystrofią i niewydolnością białka - śmierć z taką diagnozą stała się daleka od rzadkości. Statystyki, mówiące o rosnącej liczbie osób cierpiących na ten syndrom, sprawiają, że myślisz o standardach piękna narzuconych przez społeczeństwo, których ofiarami są głównie nastolatki.

Anoreksja - objawy i jak rozpoznać jej objawy?

Ostatni wiek przyniósł nie tylko wybitne odkrycia, laureatów Nagrody Nobla i technologię komputerową, ale także nowe choroby, z których jedną jest anoreksja. Dążenie do mody i ideał bolesnej szczupłości spowodowały, że wielu młodych ludzi straciło na wadze, czasami nawet kosztem zdrowia.

Ciekawie będzie zobaczyć:

Dlaczego pojawia się anoreksja?

Anoreksja odnosi się do zaburzeń neuropsychiatrycznych, które charakteryzują się obsesyjną chęcią utracenia "dodatkowej" wagi i celowej odmowy jedzenia. Objawy anoreksji pojawiają się na tle lęku przed wyimaginowaną otyłością, a choroba może osiągnąć etap rozwoju aż do nieodwracalnego etapu, gdy taki pacjent nie jest w stanie pomóc nawet współczesnej medycynie.

Udowodniono, że ponad 80% wszystkich przypadków anoreksji pojawia się w wieku 12-24 lat, czyli w momencie kształtowania osobowości. Wszystkie przyczyny tej choroby są konwencjonalnie podzielone na genetyczne, społeczne i psychologiczne.

Spośród wszystkich przyczyn wyróżniono czynniki społeczne i wpływ środowiska na nieformalną mentalność nastolatków, a także na pragnienie naśladowania i oczekiwania uwagi na osobowość. Psycholodzy doszli do wniosku, że objawy anoreksji pojawiają się w momencie, gdy dana osoba nie jest pewna siebie. Dodaj do tego niezadowolenie z wyglądu, restrukturyzacji hormonalnej, obecności stresu, niskiej samooceny, nieodwzajemnionej miłości i problemów rodzinnych...

Obraz jest przedstawiony w takim świetle, że nastolatek nie ma innego wyboru, jak tylko wyglądać po ocenie ludzi sukcesu wokół. W tym przypadku zazwyczaj nie poświęcają oni swoich planów rodzicom i przyjaciołom, a gdy okaże się, że dziecko coś robi źle, zwykle jest za późno.

Najstraszliwszym powikłaniem anoreksji jest wyzwalanie mechanizmów organizmu do autodestrukcji, gdy z powodu braku składników odżywczych komórki jedzą te same komórki, to znaczy jedzą same. Jak rozpoznać anoreksję i rozpoznać jej objawy w czasie?

Etapy anoreksji

1. Objawy jadłowstrętu manifestują się na różne sposoby, zależą od stopnia zaawansowania choroby, który można scharakteryzować następująco:

2. Dysmorficzne - u pacjentów dominuje myśl, że są wadliwe z powodu nadwagi. W tym okresie ważne jest, aby móc rozpoznać pierwsze oznaki anoreksji.

3. Anorektyczne - kiedy pacjenci nie ukrywają już faktu, że głodują. Waga pacjentów na tym etapie choroby zmniejsza się o 25-30%. W tej chwili nie jest trudne do zdiagnozowania, ponieważ istnieją oczywiste objawy załamania nerwowego.

4. Cachectic - okres, w którym rozpoczyna się wewnętrzna restrukturyzacja ciała i nieodwracalne procesy. Niedobór masy przekracza 50%.

Jak rozpoznać oznaki i objawy anoreksji?

Spośród wszystkich zaburzeń nerwowych i chorób związanych ze zmianami psychicznymi pierwszeństwo ma umieralność z powodu anoreksji. Statystyki pokazują, że 8 na 10 dziewcząt w wieku 12-14 lat próbuje zmniejszyć swoją wagę, stosując diety lub ograniczenia dietetyczne.

Niektórzy po prostu odmawiają jedzenia, podczas gdy inni próbują pozbyć się zjedzonych pokarmów za pomocą wymiotów, środków przeczyszczających i lewatyw. Na tej podstawie wszyscy pacjenci z anoreksją dzielą się na 2 typy - restrykcyjne i oczyszczające.

Główną różnicą jest to, że niektórzy nie jedzą uczucia nasycenia, podczas gdy inni jedzą tyle, ile chcą, ale jednocześnie starają się w jakikolwiek sposób wyjąć zjedzone jedzenie z organizmu. Z punktu widzenia zaburzeń psychicznych oba te oznaki wskazują na obecność choroby.

Ponadto pierwsze objawy anoreksji we wczesnych stadiach choroby obejmują:

- Zmniejszony apetyt spowodowany niezadowoleniem z wyglądu.

- Zwiększ czas spędzony przed lustrem.

- Ból w jamie brzusznej (szczególnie po jedzeniu).

- Zwiększona kruchość i suchość włosów, a także ich utrata.

- Naruszenie lub zakończenie miesiączki.

- Zwiększone zainteresowanie dietami, liczba kalorii, do znanych modeli w świecie mody.

- Częste omdlenia.

- Zwiększona chilliness i nietolerancja na zimno.

- Długie przebywanie w toalecie, które może być spowodowane zaparciami lub próbami pozbycia się jedzenia odruch wymiotny.

- Pojawienie się włosów na ciele (z powodu zmian w tle hormonalnym).

Również w sekcji: Psychologia utraty wagi: "nadwaga" siedzi w głowie

Jeśli na tym etapie rodzice lub bliscy ludzie nie są w stanie rozpoznać objawów anoreksji, choroba przechodzi do następnego etapu.

Późniejsze objawy anoreksji obejmują następujące objawy:

- Chorzy na anoreksję próbują leczyć i karmić pyszną żywność innych ludzi, podczas gdy sami ją odmawiają. Metody stosowane przez pacjentów na tym etapie to metoda symulacji (jeszcze nie tak dawno temu) lub demonstracyjna odmowa jedzenia.

- Ćwiczenia w wzmocnionym reżimie, aż do wyczerpania i wyczerpania.

- Wypadanie włosów i uszkodzenie zębów.

- Naruszenie procesu trawienia, a także pojawienie się objawów awitaminozy i zwolnienia. Objawy anorektyczne pojawiają się wzdęcia, uczucie ciężkości w jamie brzusznej po jedzeniu, skłonność do zaparć.

- Trwałe obniżenie ciśnienia krwi i temperatury ciała.

- dysfunkcja serca (nieregularny rytm i bradykardia).

- Objawy związane z naruszeniem aktywności nerwowej - zwiększona drażliwość, złośliwość, agresywność, ostre wahania nastroju, zaburzenia snu.

- Pojawienie się naczyń krwionośnych na twarzy (z powodu częstych ataków wymiotów).

- Naruszenie relacji z płcią przeciwną.

- Objawy anoreksji u kobiet żyjących seksualnie przejawiają się zmniejszeniem zainteresowania lub całkowitym odrzuceniem seksu.

- Skłonność do samotności i brak chęci komunikowania się z innymi ludźmi, stan depresyjny.

Objawy jadłowstrętu psychicznego są łatwo rozpoznawane na tym etapie, ale prawie niemożliwe jest, aby pacjenci zaczęli szukać pomocy medycznej. Jeśli nie rozpoczniesz leczenia choroby, pacjenci rozwiną fazę końcową, co prowadzi do zakłócenia wszystkich narządów i układów, aw niektórych przypadkach do śmierci.

Anoreksja - objawy i leczenie, przyczyny, etapy, waga

Jak uzyskać anoreksję i jak ją leczyć?

Anoreksja - jest uważane za naruszenie, wywołane przez nadmiernie hobbystycznie błyszczące czasopisma. Ale prawdziwa natura choroby leży w głębszych przyczynach, które w taki czy inny sposób wpłynęły na osobę. W większości przypadków ten rodzaj zaburzenia odżywiania dotyczy tylko kobiet i dziewcząt. Problem wymaga obowiązkowej diagnozy i leczenia, ponieważ jeśli są nieobecne, prowadzi to do krytycznej utraty masy ciała i śmierci pacjenta.

Sercem zaburzeń jedzenia jest zaburzenie neuropsychiczne, które powoduje, że chorobę nazywa się jadłowstrętem psychicznym, ale istnieją inne podgatunki choroby. Patologia objawia się jako stałe i niezdrowe pragnienie schudnięcia, pacjent boi się, że tłuszcz się powiększy, nawet z dodatkowego napoju z wodą. Tacy pacjenci stale przestrzegają okrutnych diet, myją żołądek, piją środki przeczyszczające, wywołują wymioty. Z powodu tego zachowania waga pacjenta zaczyna gwałtownie spadać, co może ostatecznie prowadzić do niepowodzenia narządów wewnętrznych, zaburzeń snu i długotrwałej depresji.

Uwaga, proszę! Według statystyk, około 15% wszystkich dietetyków zajmuje się jednym z etapów anoreksji. Wśród modeli z podobnym naruszeniem zderzyło się ponad 70% dziewcząt.

Klasyfikacja

Anoreksja jest podzielona na podgatunki, biorąc pod uwagę osobliwości jej występowania. Do chwili obecnej istnieją następujące typy patologii:

  • neurotyczny, co wynika z przedłużających się depresji i ciągłego zmniejszania tła psycho-emocjonalnego, co powoduje nadmierne pobudzenie mózgu i wyzwala procesy utraty wagi;
  • neurodynamiczny, związane z pojawieniem się silnych manifestacji fizycznych, częściej bólu, który wywołuje odmowę jedzenia i zmniejszenie apetytu;
  • roztrzęsiony, najczęściej występuje u pacjentów z jadłowstrętem, może być spowodowane niestabilnym stanem psychicznym, depresją, schizofrenią, stałą chęcią zrzucenia wagi.

Anoreksję można rejestrować u dzieci. U nich powstaje pod wpływem niedoboru podwzgórza lub zespołu Kannera.

Przyczyny rozwoju

Głównym czynnikiem powstawania anoreksji jest zaburzenie psychiczne. Ale choroba może również wystąpić pod wpływem innych czynników, które obejmują:

  • patologia układu hormonalnego, najczęściej niewydolność przysadki i podwzgórza;
  • zaburzenia przewodu pokarmowego, w tym zapalenie błony śluzowej żołądka i jelit, niewydolność trzustki, zniszczenie wątroby, przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego i zapalenie wątroby;
  • niewydolność nerek typu przewlekłego, nasilenie choroby nie ma znaczenia;
  • obecność nowotworów onkologicznych w układach ciała;
  • stały ból o innym charakterze;
  • powstawanie przedłużonej hipertermii z powodu przewlekłych lub przewlekłych zakaźnych zmian;
  • Choroby zębów;
  • przyjmowanie pewnych leków, zwykle anoreksja powstaje pod wpływem leków przeciwdepresyjnych, uspokajających, uspokajających i narkotykowych.

U dzieci w wieku poniżej 12 lat choroba jest czasami wywoływana przez niewłaściwą dietę i złą dietę. Trwałe karmy na końcu mogą prowadzić do awersji do żywności, która w końcu całkowicie zmniejszy apetyt i spowoduje krytyczną utratę wagi.

Młode dziewczęta częściej cierpią na jadłowstręt psychiczny. Pacjenci zachorują na zaburzenie odżywiania z powodu obaw o nadmiar kilogramów i obniżoną samoocenę. Z tego powodu rozwija się mentalna niechęć do jedzenia, która może powodować otyłość. Na poziomie podświadomości anoreksja staje się czynnikiem, który pomaga zachować piękno, idealną wagę i prestiż w społeczeństwie.

Szczególnie ostro podobny pomysł jest ustalany przez nastoletnią psychikę z powodu jego niewypłacalności. Jest postrzegany jako przewartościowany. Z tego powodu poczucie rzeczywistości zostaje całkowicie utracone, rozwija się nadmiernie krytyczna ocena wyglądu.

Ci, którzy zachorują, nawet z ciężką utratą masy ciała, nie widzą problemu i uważają się za grubych i nadal torturują ciało dietą, wysiłkiem fizycznym lub całkowitym głodem. Nawet kiedy zdają sobie sprawę z rzeczywistości problemu, nie mogą zacząć jeść, ponieważ boją się jedzenia, którego nie można pokonać.

Stan ten jest pogarszany przez obniżenie funkcji mózgu. Brak składników odżywczych powoduje dysfunkcję centrum mózgu, odpowiedzialnego za uczucie głodu i apetytu. Ciało po prostu nie rozumie, że musi jeść i potrzebuje witamin i minerałów.

Po rozwoju anoreksji pacjenci działają zgodnie z jednym z dwóch scenariuszy. Mogą się różnić w zależności od stanu psychoemocjonalnego pacjenta:

  • zależny ściśle przestrzega ograniczonej diety, pości i przylega do zalecanych metod odchudzania;
  • z powodu prób utraty wagi mogą być prowokowane, wręcz przeciwnie, przez ciągłe napady przejadania się, które ostatecznie prowadzą do mechanicznej stymulacji wymiotów w celu pozbycia się jedzenia.

Drugi rodzaj zaburzeń odżywiania nazywa się bulimią. Z mieszanym przebiegiem choroby leczenie jest znacznie skomplikowane, ponieważ stan pacjenta pogarsza się kilka razy szybciej.

Ponadto chory stale torturuje się fizycznym obciążeniem, aż do osłabienia mięśni lub atrofii, co nie pozwala na dalsze ćwiczenia.

Objawy

Objawy anoreksji są podzielone na kilka grup. Ważne jest, aby rozpoznać je na czas, aby pomóc pacjentowi w odzyskaniu sił i zapobiec utracie wagi. Po tym nie można już odzyskać utraconego zdrowia, a prawdopodobieństwo śmiertelnego wyniku jest wysokie.

Zaburzenia odżywiania

  • pacjent ciągle ma chęć zrzucenia wagi, pomimo faktu, że waga jest już poniżej normy lub mieści się w jej granicach;
  • rozwija tzw. fetofobię, która powoduje lęk przed kompletnością i prowokuje negatywne nastawienie do siebie i do pełnych ludzi;
  • zależny cały czas liczy się kalorie, wszystkie zainteresowania są związane tylko z dietetycznymi zasadami utraty wagi;
  • anorektycy stale odmawiają jedzenia, mówiąc, że nie mają apetytu, po prostu jedli;
  • nawet zgadzając się na jedzenie, część staje się mała, zwykle składa się tylko z niskokalorycznej żywności;
  • jedzenie jest krojone na małe kawałki, podawane w miniaturowych naczyniach, wszystkie potrawy są natychmiast dokładnie przeżuwane lub połykane;
  • pacjent nie chce uczestniczyć w wydarzeniach, w których przygotowywany jest posiłek stand-up, ponieważ istnieje obawa przed frustracją i przejadaniem.

Dodatkowe objawy zaburzenia

  • pacjent obciąża się fizycznym ładunkiem, jest mocno podrażniony, jeśli nie można wykonać najtrudniejszego ćwiczenia;
  • ubrania stają się workowate, ponieważ istnieje potrzeba ukrycia ich ciała z powodu niepewności zewnętrznej atrakcyjności;
  • rodzaj myślenia staje się sztywny, histerycy mogą się pojawić, gdy ktoś tworzy inne teorie właściwego odżywiania;
  • uzależniona zostaje zamknięta i unika społeczeństwa.

Psychiczne objawy anoreksji

  • psychoemocjonalne tło ulega depresji, depresja, rozwija się apatia;
  • kilkakrotnie zmniejsza się koncentracja uwagi, zmniejsza się aktywność fizyczna i intelektualna;
  • pacjent zaczyna skupiać się tylko na swoich problemach, zamyka się w sobie;
  • istnieje stałe niezadowolenie z wyglądu;
  • często pojawiają się problemy ze snem, mogą pojawić się koszmary;
  • pacjent nie rozumie, że jest chory, nie słyszy innych.

Reakcja systemów ciała na naruszenie

  • waga zaczyna się zmniejszać;
  • pacjent stale odczuwa osłabienie mięśni, zawroty głowy, bóle głowy, omdlenia;
  • włosy wypadają, wosk paznokci, zamiast normalnej linii włosów rośnie sierść dziecka;
  • znikają w czasie menstruacji lub stają się rzadkie i krótkie;
  • pacjent zamarza, ponieważ krew nie może normalnie funkcjonować;
  • spadek ciśnienia krwi;
  • wszystkie narządy wysychają, ich procesy metaboliczne są naruszane.

Etapy anoreksji

Dziś eksperci określają cztery etapy powstawania naruszenia.

Pierwszy etap

Pierwszy etap może trwać do czterech lat. W tym okresie w nieświadomości pacjenta wszystkie pomysły i reguły zachowania zaczynają być odkładane, co może pomóc w zmniejszeniu wagi. Pacjent jest zawsze niezadowolony z wyglądu. Reprezentacje te są szczególnie wyraźne w okresie dojrzewania, kiedy organizm zaczyna się formować, zmiany hormonalne tła.

Ze względu na pojawianie się wysypek skórnych, możliwy wzrost lub spadek masy ciała, myślenie staje się bolesne, nastolatek nie rozumie, że to wszystko jest tymczasowe. Pacjent nie reaguje na perswazję i nie rozumie powagi sytuacji. Jedna nieostrożna obserwacja może spowodować natychmiastową utratę wagi.

Drugi etap

Ten etap nazywa się anorektycznym. Charakteryzuje się pojawieniem się u pacjenta wyraźnej chęci schudnięcia i korygowania wynalezionych wad. Na tym etapie choroby pacjent może stracić połowę swojej własnej wagi. Ponadto istnieją poważne problemy z narządami wewnętrznymi, kobiety zaczynają tracić miesiączkę.

W celu zmniejszenia masy ciała stosuje się kilka metod. Związane są one z ciągłymi ćwiczeniami w sporcie, przyjmowaniem leków z grupy środków przeczyszczających, wlewem insuliny. Często ucieka się do używania diuretyków. Po jedzeniu pacjenci wywołują mechaniczne wymioty, zaczynają aktywnie palić i pić kawę, myśląc, że to pomoże schudnąć.

Z powodu anoreksji zasad prawidłowego odżywiania i metod odchudzania, podjętych w pierwszym etapie, pojawienie się pacjenta po wystąpieniu drugiego stadium choroby różni się znacznie od stanu pacjenta przed chorobą. Oprócz ciągłej utraty włosów, wystających kości, kruszących się zębów, sapiących paznokci, diagnozowane są takie niebezpieczne warunki, jak proces zapalny w przewodzie pokarmowym. Z tego powodu występuje silna niebieska skóra, pod oczami pojawiają się cienie, skóra staje się sucha.

Z powodu zaburzeń, w których pacjent odczuwa dziki ból w jamie brzusznej, krzesło staje się rzadkie i trudne. Z powodu procesu zapalnego nawet niewielka część pokarmu wywołuje takie skutki, jak duszenie, arytmia serca, ciągłe zawroty głowy i nadmierne pocenie się.

Uwaga, proszę! Na tym etapie choroby, pomimo dużej utraty masy ciała i poważnego braku użytecznych substancji, pacjent nadal wykazuje normalną aktywność fizyczną i intelektualną.

Trzeci etap

Ten etap choroby nazywa się cachectic. Charakteryzuje się poważnymi zmianami w pracy narządów wewnętrznych i całkowitym zniszczeniem tła hormonalnego.

  • U kobiet cykl menstruacyjny całkowicie zatrzymuje się, cała warstwa tłuszczowa znika.
  • Na skórze widoczne są procesy dystroficzne. Wszystkie mięśnie szkieletu i zużycia serca.
  • Rytm serca staje się mniej wyraźny, ciśnienie osiąga krytycznie niski poziom.
  • Ponieważ proces krążenia krwi zostaje przerwany, skóra staje się jeszcze bardziej niebieska, przypominając skórę osoby starszej. Pacjent jest zawsze zimny.
  • Wypadanie włosów staje się bardziej intensywne, zaczyna się utrata zębów, hemoglobina spada praktycznie do zera.

Pomimo poważnego wyczerpania pacjent nadal nie widzi problemu i nie chce być leczony i spożywać pokarm. Z tego powodu traci aktywność ruchową, osoba uzależniona spędza większość swojego czasu w łóżku z dala od innych ludzi. Prawie 100% pacjentów na tym etapie ma ciężkie napady padaczkowe. Jeśli leczenie nie rozpocznie się w odpowiednim czasie, ofiara może wkrótce umrzeć.

Czwarty etap

Ten ostatni etap rozwoju patologii, który nazywa się redukcją. Zwykle rozwija się po skierowaniu pacjenta do szpitala i został poddany leczeniu. Z powodu zwiększonej masy ciała, wszystkie problemy psychologiczne i pomysł powrotu do utraty wagi znów powracają. Pacjent ponownie zaczyna brać środki przeczyszczające, diuretyki, jest przenoszony przez lewatywy i sztuczne wymioty.

Podobne nawroty rozwijają się u pacjentów w ciągu dwóch lat po zakończeniu aktywnego etapu terapii. Aby zapobiec powtórnemu naruszeniu, staranne monitorowanie byłego członka rodziny zależnej zajmuje kilka lat. Zaleca się konsultację z terapeutą przez cały czas.

Leczenie

Terapie zwykle rozpoczynają się na skrzyżowaniu drugiego i trzeciego etapu choroby, kiedy wszystkie zmiany psychiczne i fizyczne są wyraźnie widoczne. Anoreksja staje się oczywiste, gdy banalne w porównaniu do wagi pacjenta tworzącej odchudzające pomysły i po akcji przez zaburzenia psychiczne. Lecz terapia zaczyna się prawie w 100% przypadków tylko po zdiagnozowaniu ostrej niewydolności serca lub nerek. Następnie podejmowane są działania w celu przywrócenia równowagi wodno-elektrolitowej. Pacjent jest przepisywany minerałów i witamin. Są podawane dożylnie lub domięśniowo.

Wszystkie problemy z narządami wewnętrznymi są koniecznie leczone. Leki są przepisywane z uwzględnieniem intensywności dysfunkcji systemów. Szczególną uwagę zwraca się na serce, GIT, nerki i wątrobę. Przywrócenie układu rozrodczego odbywa się tylko po odzyskaniu podstawowych dla zapewnienia ważnych narządów.

Jeśli pacjent nadal nie chce jeść, jest karmiony przez sondę. Po usunięciu stanu krytycznego osoba uzależniona zostaje przeniesiona na zwykłą dietę, która jest dobierana indywidualnie dla każdego, biorąc pod uwagę nasilenie anoreksji i jej konsekwencje.

Ponieważ wszystkie te środki pozwalają wyeliminować tylko problemy fizjologiczne, potrzebujesz pomocy psychologa i psychoterapeuty. Praca wykonywana jest nie tylko z pacjentem, ale także z jego bliskimi. Muszą również zrozumieć powagę sytuacji i prawidłowo leczyć chorego. W trakcie leczenia, lekarz podiraet takich technik, które umożliwiają dobrowolnego leczenia anoreksji, co eliminuje użycie siły, ledwo daje rezultaty.

Zazwyczaj choroba zostaje zatrzymana w szpitalu, wyjątkiem jest pierwszy etap choroby. Kurs jest inny, czasem nawet do roku. W tym czasie lekarze dostosowują masę ciała do normy i usuwają nadmierny stres psycho-emocjonalny.

Leczenie jest poważne z wieloma ograniczeniami. Na bonusy w postaci chodzenia, spotkań z bliskimi, korzystania z Internetu wszyscy chorzy zasługują. Aby to zrobić, muszą postępować zgodnie z reżimem i dobrze się odżywiać. Lecz taka terapia jest skuteczna tylko na drugim i początku trzeciego etapu choroby. W zaniedbanych przypadkach tylko całkowita kontrola pomaga wejść na nogi.

Uwaga, proszę! Pacjenci, którzy zostali poddani ścisłej kontroli ze względu na brak chęci do leczenia, w kolejnych latach prawie zawsze powracają do poprzedniego sposobu życia. Muszą być stale pod nadzorem psychologa.

Jeśli zauważysz pierwsze oznaki anoreksji u swoich krewnych, powinieneś natychmiast skonsultować się z terapeutą, aby dostosować swój stan psychiczny. Jeśli natychmiast rozpoczniesz powrót do zdrowia, nie musisz eliminować naruszeń w narządach wewnętrznych, wystarczy rozmowa i otrzymanie leków stymulujących pozytywne myślenie. W przypadku, gdy sytuacja staje się krytyczna, a waga pacjenta może być przyczyną jego śmierci, wymagana jest hospitalizacja w szpitalu. To jedyny sposób na uratowanie danej osoby. W przyszłości konieczne jest długie wyleczenie psychiatryczne.

Top