logo

Podkreślenie charakteru - nadmierna intensywność (lub umocnienie) indywidualnych cech charakteru danej osoby...

Aby zrozumieć, co należy rozumieć przez zaakcentowanie charakteru, należy przeanalizować pojęcie "charakteru". W psychologii termin ten odnosi się do zestawu (lub zestawu) najbardziej stabilnych cech ludzkich, które narzucają odcisk całej aktywności życiowej człowieka i określają jego związek z ludźmi, z samym sobą i biznesem. Charakter przejawia się w działaniach człowieka, w jego kontaktach międzyludzkich i, oczywiście, nadaje swojemu zachowaniu swoisty, charakterystyczny tylko dla niego cień.

Zaproponowano sam termin natura Teofrast, który pierwszy podał szeroki opis 31. rodzaju charakteru człowieka (przeczytaj o typach postaci), Wśród których jest alokowana żmudne, dumny, nieszczery, rozmowny i inni. W wielu różnych klasyfikacji zaproponowano ponadto charakter, ale wszystkie z nich zostały zbudowane na podstawie typowych cech właściwych dla danej grupy osób. Ale zdarzają się sytuacje, w których typowe cechy charakteru wydają się bardziej żywe i wyraziste, co czyni je wyjątkowymi i oryginalnymi. Czasami te cechy mogą "wyostrzyć", a najczęściej pojawiają się spontanicznie, pod wpływem określonych czynników i w odpowiednich warunkach. To zaostrzenie (lub dokładniej, intensywność cech) w psychologii nazwano akcentowaniem charakteru.

Pojęcie akcentowania charakteru: definicja, istota i stopień ekspresji

Akcentowanie charakteru - nadmierna intensywność (lub wzmacnianie) indywidualnych cech charakteru danej osoby, co podkreśla wyjątkowość reakcji danej osoby na czynniki wpływające lub konkretną sytuację. Na przykład niepokój jako cecha charakteru w zwykłym stopniu przejawiania się znajduje odzwierciedlenie w zachowaniu większości ludzi popadających w nadzwyczajne sytuacje. Ale jeśli lęk przybiera cechy akcentowania charakteru osoby, to zachowanie i działania danej osoby będą różnić się przewagą niewystarczającego lęku i nerwowości. Takie przejawy cech są jakby na granicy normy i patologii, ale pod wpływem czynników negatywnych pewne akcenty mogą przejść do psychopatii lub innych odchyleń w aktywności umysłowej człowieka.

Tak więc akcentowanie ludzkich cech (na linii. od lat. Akcent oznacza stres, wzmocnienie) w swej istocie nie wykraczają poza granice normy, ale w niektórych sytuacjach dość często uniemożliwiają człowiekowi budowanie normalnych relacji z otaczającymi ludźmi. Wynika to z faktu, że każdy typ akcentowania mają swoją „piętę achillesową” (pozycja najsłabszych), a często mieć wpływ negatywnych czynników (lub sytuacje traumatyczne) spada na niego, który może następnie prowadzić do zaburzeń psychicznych, a nieadekwatne zachowanie prawa. Ale konieczne jest wyjaśnienie, że sama w sobie zaakcentowanie nie są problemy zdrowia psychicznego lub zaburzeń, podczas gdy prąd Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (10 rewizja) intensyfikacja wszystkich tam i bicie się w 21 klasach / punkt Z73 jako problem, który wiąże się z pewnymi trudnościami we wspieraniu normalne dla sposobu życia osoby.

Pomimo faktu, że akcentowanie niektórych funkcji w charakterze jego mocy i oferuje wyświetlacze często wykraczają poza zwykłe ludzkie zachowanie, ale nie mogą same w sobie być klasyfikowana jako patologicznych przejawów. Należy jednak pamiętać, że pod wpływem trudnych okoliczności życiowych, czynników traumatycznych i innych drażniących, niszczących ludzką psychikę, nasilają się przejawy akcentów i częstotliwość ich powtórzeń. A to może prowadzić do różnych neurotycznych i histerycznych reakcji.

The koncepcja "akcentowania charakteru" został wprowadzony przez niemieckiego psychiatrę Carl Leonhard (a raczej używał terminów "zaakcentowana osobowość" i "zaakcentowana cecha osobowości"). Jest także właścicielem pierwszej próby klasyfikacji (został przedstawiony społeczności naukowej w drugiej połowie ubiegłego wieku). Poniżej wyjaśniono termin A.E. Lichko, które pod akcentami rozumiał skrajne warianty normy charakteru, gdy nastąpiło nadmierne wzmocnienie niektórych jego cech. Zdaniem naukowca istnieje podatność na wybory, która ma wpływ na pewne wpływy psychogenne (nawet w przypadku dobrej i wysokiej stabilności). A.E. Lichko podkreślił, że bez względu na wszystko jakiekolwiek akcentowanie, choć jest to opcja skrajna, ale nadal - normy, a zatem nie może być prezentowana jako diagnoza psychiatryczna.

Stopień akcentowania

Andrej Licko z dwoma stopniami manifestacji podkreślone funkcje, a mianowicie: jasne (obecność różnych funkcji podkreślona pewnych rodzajów) i ukryty (w warunkach standardowych, że cechy danego typu przejawiają bardzo słabo lub w ogóle nie widoczne). Poniżej, w tabeli przedstawiono bardziej szczegółowy opis tych stopni.

Stopnie wyrażenia akcentów

Dynamika akcentowania osobowości

W psychologii, niestety, dzisiaj problemy związane z rozwojem i dynamiką akcentów nie zostały jeszcze dostatecznie zbadane. Najbardziej znaczący wkład w rozwój tej kwestii miał A.E. Lichko, który podkreślał następujące zjawiska w dynamice rodzajów akcentów (etapami):

  • tworząc accentuations i zaostrzenia ich udaru mózgu u ludzi (występujące w okresie dojrzewania jest), a później można je wygładzić i kompensowane (wyraźne zaakcentowanie zastąpił ukryte);
  • z ukrytymi akcentami, cechy szczególnego akcentowanego typu rozwijają się pod wpływem czynników psychotraumatycznych (uderzenie stosuje się do najbardziej wrażliwych w miejscu, to jest, gdzie obserwuje się najmniejszy opór);
  • na tle pewnego akcentowania pojawiają się pewne naruszenia i odchylenia (zachowania dewiacyjne, nerwice, ostra reakcja afektywna itp.);
  • rodzaje akcentów ulegają pewnym przekształceniom pod wpływem środowiska lub dzięki mechanizmom konstytucjonalnie ułożonym;
  • powstaje nabyta psychopatia (akcenty były podstawą do tego, tworząc wrażliwość, która jest selektywna, na niekorzystne skutki czynników zewnętrznych).

Typologia akcentów charakteru

Po naukowcy zwrócili uwagę na szczególną manifestacją ludzkiej natury i obecności pewnego podobieństwa, od razu zaczęły się pojawiać różne typologii i klasyfikacji. W ostatnim stuleciu naukowe psychologowie badawcze koncentrują się na osobliwości przejawów akcentowania - był to pierwszy typologia accentuations znaków w psychologii, która została zaproponowana w 1968 roku przez Karla Leonhard. Jego typologia otrzymał szerokie uznanie, ale jeszcze bardziej popularna była klasyfikacja rodzajów akcentów, opracowanych przez Andrei Ličko, który przy jej tworzeniu oparto na pracach K. Leonhard i P. Gannushkina (ich klasyfikacja psychopatii został opracowany). Każda z tych klasyfikacji przeznaczonych do opisania pewnych rodzajów akcentowania natury, z których niektóre (a Leonhard typologia i typologia Lichko) mają wspólne cechy ich objawów.

Akcentowanie charakteru przez Leonharda

Jego klasyfikacja charakteru accentuations K. Leonhard podzielone na trzy grupy, które zostały im przydzielone, w zależności od pochodzenia akcentowania, a raczej gdzie lokalizatsiruyutsya oni (w odniesieniu do temperamentu, charakteru i poziomu osobistego). W sumie K. Leonhard wyodrębnił 12 typów i zostały one rozdzielone w następujący sposób:

  • dla temperamentu (formacja naturalna) były typy nadciśnieniowe, dystymiczne, afektywno-labilne, afektywnie wywyższone, lękowe i emocjonalne;
  • do postaci (formacja społecznie uwarunkowana) naukowiec przypisywał typy demonstracyjne, pedantyczne, zablokowane i pobudliwe;
  • na poziomie osobistym były dwa typy - zewnętrzne i introwertyczne.

Akcentowanie charakteru przez Leonharda

K. Leonhard rozwinął swoją typologię akcentów opartych na ocenie komunikacji interpersonalnej ludzi. Jego klasyfikacja jest skierowana głównie do osób dorosłych. W oparciu o koncepcję Leonhardta opracowano kwestionariusz postaci, którego autorem jest H. Shmishek. Ten kwestionariusz pozwala określić dominujący typ akcentowania u danej osoby.

akcentowanie rodzajów znaków Shmisheka następujący: gipertimichesky, lęk i strach, dystymiczne, pedantyczny, pobudliwy, emocjonalny, utknięcie, poglądowe i afektywne tsiklomitichesky wywyższony. W kwestionariuszu Shmishek charakterystyka tych typów jest przedstawiona zgodnie z klasyfikacją Leonharda.

Akcenty postaci przez Licko

Podstawa klasyfikacji A. Licko To było akcentowanie charakteru u młodzieży, bo skierował swoje badania na badaniu cech wyświetlania znaku w okresie dojrzewania i przyczyn psychopatii w tym okresie. Jak stwierdził Lika, w okresie dojrzewania patologiczne cechy przejawiają się najbardziej jasny i znajdują odzwierciedlenie we wszystkich aspektach życia młodzieży (w rodzinie, szkole, kontaktów międzyludzkich, etc.). Podobnie objawia nastoletnia akcentowanie charakteru, tak dla przykładu, nastolatek z hyperthymic typu akcentowania odpryskami całą swoją energię, z hysteroid - przyciąga tyle uwagi, jako rodzaj schizoidalne, wręcz przeciwnie, stara się chronić się przed innymi.

Według Licko, w okresie pokwitania cechy charakteru są względnie stabilne, ale mówiąc o tym, należy pamiętać o następujących cechach:

  • większość typów jest dokładnie wyostrzonych w okresie dojrzewania, a okres ten jest najbardziej krytyczny dla pojawienia się psychopatii;
  • wszystkie rodzaje psychopatii uformowane są w pewnym wieku (schizoid typ jest określony od najwcześniejszych lat, posiada psihostenika pojawić się w szkole podstawowej, typ gipertimyny jest najbardziej wyraźnie widoczne w młodzież cykloidalnePrzekładnie głównie młodych (chociaż dziewczęta mogą pojawić się na początku okresu dojrzewania) i wrażliwa utworzone głównie przez 19 lat);
  • istnienie wzorców transformacji typu w okresie dojrzewania (na przykład cechy nadciśnienia mogą zmienić się w cykloidalne) pod wpływem czynników biologicznych i społecznych.

Wielu psychologów, w tym sam Ličko, twierdzą, że pokwitania Określenie „intensyfikacja natury” okres dopasować najbardziej doskonale, ponieważ jest zaakcentowanie nastoletnia charakter przejawia się najwyraźniej. Przez czas dojrzewania jest na ukończeniu, intensyfikacja głównie wygładzoną lub kompensowane, a niektóre iść z jasne ukryte. Ale należy pamiętać, że młodzież, którzy obserwowane wyraźne akcentowanie, stanowią szczególną grupę ryzyka, jak pod wpływem negatywnych czynników lub sytuacji traumatycznych, cechy te mogą rosnąć do psychopatii i zastanowić się nad swoim zachowaniem (odchylenie, przestępczości, zachowań samobójczych itp ).

Intensyfikacja charakter Licko przydzielono, na podstawie klasyfikacji K. Leonhard akcentowane osobowości i psychopatii P. Gannushkina. Klasyfikacja Lichko opisano po 11 rodzajów accentuations znaków w młodzieży: hyperthymic, cykloidalnePrzekładnie, labilny, asthenoneurotic, wrażliwy (lub liter) psychasthenic (lub lęk-podejrzane), schizoid (lub introwertyczny) epileptoid (lub obojętnie-impulsywnych) hysteroid ( lub demonstracyjne), typy niestabilne i zgodne. Ponadto naukowiec nazwał także mieszany typ, który łączył cechy różnych typów akcentów.

Akcenty postaci przez Licko

Akcentowanie charakteru

Akcentowanie charakteru jest najbardziej złożonym rodzajem normy na granicy choroby psychicznej, charakteryzującej się nieharmonijnym rozwojem osobowości: niektóre cechy będą nadmiernie wyrażane i wyostrzane, podczas gdy inne są zbyt stłumione. Koncepcja akcentowania charakteru w psychologii została opracowana jako "zaakcentowana osobowość", ale później została zawężona do tej opcji.

Akcentowanie charakteru osobowości: etapy

W trakcie diagnozy akcentów natury wyróżnia się dwa rodzaje akcentów, różniących się stopniem nasilenia:

  1. Ukryte akcentowanie. Jest to typowa opcja, w której negatywne cechy charakteru ujawniają się tylko w odosobnionych, trudnych sytuacjach, podczas gdy w zwykłym życiu osoba może być całkiem odpowiednia.
  2. Wyraźne akcentowanie. Zjawisko to jest pograniczną wersją normy. W tym przypadku, zwykle przez całe życie człowieka, w praktycznie każdej sytuacji można zauważyć przejawienie problematycznych cech. Wyraźne akcentowanie w życiu codziennym nazywane jest zwykle "psychopatą".

Taka ogólna charakterystyka akcentowania charakteru pozwala nam wytyczać pojęcia i zapewniać bardziej poprawną ocenę kondycji człowieka.

Akcentowanie charakteru i psychopatia

Istnieją specjalne kryteria, które umożliwiają odróżnienie akcentu charakteru osoby jako granicy normalnej od patologii. Są tylko trzy z nich:

  1. Postać nazywa się patologią, jeśli jest stabilna i praktycznie nie zmienia się podczas życia.
  2. Stopień negatywnych przejawów charakteru jest również bardzo ważny dla diagnozy. Jeśli dana osoba ma psychopatię, pokazuje te same negatywne cechy wszędzie, w pracy, w domu, w bliskim otoczeniu i wśród nieznajomych. Jeśli dana osoba zmienia się w zależności od warunków, to dotyczy ona specyfiki akcentowania charakteru.
  3. Najbardziej uderzającą cechą jest pojawienie się trudności ze względu na naturę zarówno osoby, jak i jej współpracowników. Jeśli cechy nie zakłócają adaptacji społecznej, to nie chodzi o psychopatię, ale o akcentowanie.

Takie znaki pozwalają nam rozróżnić pojęcia i określić, czy postać jest normą czy nie.

Podstawowe akcenty charakteru

Rozważmy kilka podstawowych typów akcentowań, które są dość powszechne:

  1. Nadciśnienie (nadpobudliwość). Zawsze podniecony, energiczny, niezależny, nie reaguje na uwagi, traci granicę tego, co dozwolone.
  2. Dystymiczny. Zawsze zły nastrój, zamknięte, pesymistyczne, uciążliwe hałaśliwe społeczeństwo.
  3. Cykloidalne. Niestabilny - potem towarzyski, a następnie zamknięty.
  4. Emocjonalny (emocjonalny). Nadmierna wrażliwość, mocno zmartwiona z powodu drobiazgów, zbyt wrażliwa na uwagi.
  5. Demonstracyjny. Demonstracyjne zaakcentowanie charakteru sprawia, że ​​ludzie zwracają uwagę za wszelką cenę, czy to łez, napadów złości czy chorób.
  6. Przemili. Nadmierna drażliwość, żmudność, ponura, agresja, okresowe pochlebstwa (to jest przebranie). Skłonność do niegrzeczności, nadużyć i konfliktów.
  7. Utknął. Osoba, która żyje przeszłymi krzywdami, nie jest rozmowna, organizuje przedłużające się kłótnie.
  8. Pedantyczny. Jest to jasna nużąca manifestacja we wszystkich formach; wymaga we wszystkich zamówieniach limitów.
  9. Niepokój (psychasthenic). Ciągły niepokój i lęk, nieśmiałość, niezdecydowanie i niepewność.
  10. Exalted (labile). Nadmiernie zmienny nastrój, rozproszenie uwagi, miłosierdzie, niemożność koncentracji.
  11. Introwertyczny (schizoidalny, autystyczny). Zamknięcie, zimny stosunek do bliskich i innych.
  12. Extraverted (conformal). Chatter, brak niezależności, chęć bycia jak wszyscy inni.

Z pewnością w tych opisach można znaleźć niektórych z twoich znajomych.

Rodzaje akcentowania postaci

Rodzaje akcentowania postaci Czy wiele typów postaci, w których poszczególne cechy przeszły do ​​stanu patologicznego. Niektóre akcentowane cechy osobowości są często kompensowane w dużym stopniu, ale w sytuacjach problematycznych lub krytycznych uwydatniona osobowość może wykazywać naruszenia odpowiednich zachowań. Intensyfikacja znaku (termin pochodzi od łacińskiego pochodzenia (Accentus), co oznacza, że. - podkreślenie) - są wyrażone w postaci „słabych” w psychikę jednostki i charakteryzują selektywnego luki w odniesieniu do niektórych efektów przy zwiększonej trwałości dla innych czynników.

Pojęcie "akcentowania" dla całego jego istnienia zostało przedstawione w rozwoju kilku typologii. Pierwszy z nich opracował Karl Leonhard w 1968 roku. Poniższa klasyfikacja stał się szerzej znany w 1977 roku, który został opracowany przez Andrey Evgenievich Ličko, na podstawie klasyfikacji psychopatii PB Gannushkina, wykonane w 1933 roku.

Rodzaje akcentowania charakteru mogą się bezpośrednio objawiać i mogą być ukryte i ujawnione tylko w sytuacjach awaryjnych, kiedy zachowanie jednostki staje się najbardziej naturalne.

Osoby o dowolnym charakterze akcentowania postaci są bardziej wrażliwe i reagują na wpływy środowiska, a zatem mają większą skłonność do zaburzeń psychicznych niż inne jednostki. Jeśli jakakolwiek problematyczna, niespokojna sytuacja staje się zbyt trudna do przeżycia przez osobę z akcentem, to zachowanie takiej osoby natychmiast zmienia się dramatycznie, a postać jest zdominowana przez zaakcentowane cechy.

Teoria akcentowania charakteru Leonharda została należycie uwzględniona, ponieważ okazała się użyteczna. Jedyną specyfiką tej teorii i dołączonego do niej kwestionariusza dotyczącego ustalenia typu akcentowania charakteru było to, że ograniczały się one do wieku badanych. Kwestionariusz został obliczony wyłącznie na podstawie charakteru osób dorosłych. Oznacza to, że dzieci, a nawet nastolatki, nie są w stanie odpowiedzieć na wiele pytań, ponieważ nie mają niezbędnego doświadczenia życiowego i nie były w takich sytuacjach, aby odpowiedzieć na postawione pytania. W związku z tym kwestionariusz ten nie był w stanie dokładnie określić akcentu charakteru dostępnego dla jednostki.

Zdając sobie sprawę z potrzeby określenia rodzaju akcentowania charakteru u nastolatków, psychiatra Andrei Lichko podjął tę kwestię. Lichko zmodyfikował ankietę Leonharda. Przepisał opisy na typy akcentowania postaci, zmienił nazwy niektórych typów i wprowadził nowe.

Opis rodzajów znaków akcentowania Ličko rozszerzona, kierując się informacjami o akcentowanie wypowiedzi u dzieci i młodzieży oraz zmian jako przejawy tworzenia tożsamości i dojrzałości. Stworzył więc ankietę na temat typów akcentów natury nastolatków.

A. Licko przekonywał, że bardziej odpowiednie byłoby zbadanie rodzajów akcentów charakteru młodzieży, wynikającego z faktu, że większość akcentów formuje się i manifestuje właśnie w tym wieku.

Aby lepiej zrozumieć rodzaje akcentowania charakteru, przykłady muszą być cytowane ze znanych epizodów i osób. Większość ludzi zna najpopularniejsze postacie z kreskówek lub postaci z bajek, są one specjalnie przedstawiane jako zbyt emocjonalne, aktywne lub wręcz przeciwnie pasywne. Ale chodzi o to, że jest wyrazem skrajnego charakteru opcji reguł i przyciąga takiego zainteresowania człowieka, kogoś nasycony z jej współczucia, a ktoś tylko czeka na to, aby się z nią dalej. W życiu można spotkać dokładnie tych samych "bohaterów", tylko w innych okolicznościach.

Rodzaje przykładów akcentowania postaci. Alicja z bajki "Alicja w krainie czarów" jest przedstawicielem akcentowania typu cykloidalnego, miała naprzemiennie wysoką i niską aktywność, wahania nastroju; Carlson jest żywym przykładem demonstracyjnego charakteru akcentowania charakteru, lubi się przechwalać, posiada wysoką samoocenę, charakteryzuje się obcym zachowaniem i pragnieniem bycia w centrum uwagi.

Zaciemniający charakter akcentowania postaci jest charakterystyczny dla superbohaterów, którzy znajdują się w stanie ciągłej walki.

Hiperaktywny typ akcentowania postaci obserwuje się w Maszy (kreskówka "Masza i niedźwiedź"), jest bezpośrednia, aktywna, niezdyscyplinowana i hałaśliwa.

Rodzaje akcentowania charakteru przez Leonharda

Carl Leonhard był założycielem terminu "akcentowanie" w psychologii. Jego teoria akcentowanych osobowości opierała się na idei obecności głównych, ekspresyjnych i dodatkowych cech osobowości. Główne cechy, jak zwykle, są znacznie mniejsze, ale są bardzo wyraziste i reprezentują całą osobę. Stanowią one rdzeń osobowości i mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju adaptacji i zdrowia psychicznego. Bardzo silny wyraz podstawowych cech osobowości jest odrzucany przez całą osobę, aw trudnych lub niesprzyjających okolicznościach może stać się czynnikiem destrukcyjnym dla jednostki.

K. Leonhard uważał, że zaakcentowane cechy osobowości można przede wszystkim zaobserwować podczas komunikowania się z innymi ludźmi.

O zaakcentowaniu osobowości decyduje styl komunikacji. Leonhard stworzył koncepcję, w której opisał główne typy akcentów postaci. Należy pamiętać, że charakterystyka akcentowania charakteru przez Leonharda opisuje tylko rodzaje zachowań dorosłych. Carl Leonhard opisał dwanaście rodzajów akcentowania. Wszystkie mają różną lokalizację w zależności od ich pochodzenia.

Dla temperamentu, jako naturalnej formacji, przypisano następujące typy: nadciśnienie, afektywność immunologiczną, dystymię, afektywną egzaltację, lęk, emocje.

Jako społecznie uwarunkowana edukacja - postać, którą przypisał następującym typom: demonstratywnym, utkwionym, pedantycznym, pobudliwym.

Rodzaje poziomu osobistego zostały rozróżnione w następujący sposób: ekstrawertyczna, zamknięta w sobie.

Koncepcje introwersji i ekstrawersji stosowane przez Leonharda są najbliższe pomysłom Junga.

Wskazujący rodzaj znaków akcentu ma następujące możliwości określenia: poglądowe zachowań i artyzmu, żywotność, ruchliwość, affectedness uczuć i emocji, umiejętność szybkiego nawiązywania kontaktów w rozmowie. Człowiek jest skłonny do fantazji, pozorów i pozerstwa. Potrafi szybko usunąć nieprzyjemne wspomnienia, może z łatwością zapomnieć o tym, co mu przeszkadza lub czego nie chce pamiętać. Wie, jak kłamać, patrząc prosto w oczy i robiąc niewinną twarz. Często mu się wydaje, że taka osoba wierzy w to, co mówi, i zmusza innych do uwierzenia w to przez dwie minuty. Nie uświadamia sobie swoich kłamstw i może zwodzić bez wyrzutów sumienia. Często kłamie, aby dodać wartości swojej osobie, aby upiększyć niektóre aspekty jego osobowości. Tęskni za uwagą, nawet jeśli mówią o nim źle, sprawia mu to radość, ponieważ mówią o nim. Osoba demonstracyjna bardzo łatwo dostosowuje się do ludzi i jest skłonna do intryg. Często ludzie nie wierzą, że taka osoba ich oszukała, ponieważ jest bardzo zręczny, ukrywa swoje prawdziwe intencje.

Pedantyczny typ akcentowania charakteru charakteryzuje się bezwładnością i sztywnością procesów psychiki. Pedantyczne osobowości są ciężkimi i długimi traumatycznymi wydarzeniami w psychice. Rzadko zdarza się, aby utknęły one w konflikcie, ale jakiekolwiek naruszenie porządku nie przechodzi przez ich uwagę. Osobowość z pedantycznym akcentowaniem jest zawsze punktualna, dokładna, czysta i skrupulatna, podobnie jak inne wartości. Osoba pedantyczna jest dość pracowita, uważa, że ​​lepiej jest spędzać więcej czasu w pracy, ale robić to jakościowo i dokładnie. Pedantyczna osobowość podąża za zasadą "Zmierz siedem razy - wyciąć raz". Ten typ jest skłonny do formalizmu i wątpliwości co do poprawności każdego zadania.

Zakłócony typ akcentowania charakteru, który jest również nazywany stagnacją afektywną, ma tendencję do opóźniania afektu. "Utknął" w swoich uczuciach, swoich myślach, z tego powodu jest zbyt drażliwy, a nawet mściwy. Posiadacz tych cech ma tendencję do przeciągania konfliktów. W swoim zachowaniu wobec innych jest bardzo podejrzliwy i mściwy. Osiągając osobiste cele, jest bardzo wytrwały.

Pobudliwy typ akcentowania charakteru wyraża się w słabej kontroli, nieodpowiedniej kontroli własnych popędów i motywacji. Przemili ludzie charakteryzują się zwiększoną impulsywnością i powolnością procesów umysłowych. Ten typ charakteryzuje gniew, nietolerancja i tendencja do konfliktów. Osobom takim bardzo trudno jest skontaktować się z innymi ludźmi. Ludzie takiego magazynu nie myślą o przyszłości, żyją jednym prawdziwym dniem, wcale nie chodzą do szkoły i każda praca jest bardzo trudna. Zwiększona impulsywność może często prowadzić do złych konsekwencji, zarówno dla najbardziej pobudliwej osoby, jak i dla jej współpracowników. Osoba ekscytującego magazynu bardzo ostrożnie dobiera kręgi komunikacji, otaczając się najsłabszymi, aby ich prowadzić.

Gipertimichesky typ postaci akcentowania różni się od innych zwiększonej aktywności na wzniesieniu nastroju, ciężkiego języka ciała, umiejętności komunikacji z wysokiej stałej chęci odejścia od rozmowy. Osoba z nadciśnieniem tętniczym jest bardzo mobilna, skłonna do przywództwa, towarzyska, wszędzie jest ich wiele. Jest to święto dla osób, w każdej firmie, w której się znajduje, wszędzie będzie hałasować i będzie przedmiotem uwagi. Osoby z nadciśnieniem tętniczym bardzo rzadko chorują, mają wysoką witalność, zdrowy sen i dobry apetyt. Mają wysoką samoocenę, czasami są nadmiernie leniwi w swoich obowiązkach, wszelkie ramy lub monotonna działalność są dla nich bardzo trudne do zniesienia.

Dystymiczny typ akcentowania charakteru wyróżnia się powagą, spowolnieniem, tłumieniem nastroju i słabością procesów wolicjonalnych. Takie osoby charakteryzują się pesymistycznymi poglądami na przyszłość, niską samooceną. Kontakt jest niechętny, lakoniczny. Wyglądają bardziej ponuro, spowalniają. Osobowości dystymiczne mają głębokie poczucie sprawiedliwości i są bardzo sumienne.

Uczuleniowy charakter akcentowania charakteru obserwuje się u osób, u których obserwuje się ciągłą zmianę akcentów hipertymicznych i dystymicznych, czasami bez przyczyny.

Wywyższony typ akcentowania charakteru charakteryzuje się wysoką intensywnością tempa wzrostu reakcji, ich intensywnością. Wszystkim reakcjom towarzyszy szybka ekspresja. Gdyby wzniosły człowiek był zszokowany radosną nowiną, osiągnąłby niesamowitą radość, gdyby smutne wieści popadły w rozpacz. Ci ludzie mają zwiększoną skłonność do altruizmu. Są bardzo przywiązani do bliskich osób, cenią swoich przyjaciół. Zawsze szczęśliwy, jeśli ich bliscy mają szczęście. Są skłonni do empatii. Może pochodzić z niewyobrażalnej rozkoszy z kontemplacji dzieł sztuki, natury.

Alarmujący typ akcentowania charakteru przejawia się w niskim nastroju, nieśmiałości, zwątpieniu w siebie. Takie osobowości są trudne do kontaktu, bardzo drażliwe. Mają wyraźne poczucie obowiązku, odpowiedzialności, stawiają wysokie wymagania moralne i etyczne. Ich zachowanie jest nieśmiałe, nie mogą wytrzymać, są posłuszni i łatwo akceptują czyjąś opinię.

Emocjonalny typ akcentowania charakteru wyróżnia się nadwrażliwością, głębokim i silnym doświadczeniem emocji. Ten typ jest podobny do wzniosłego, ale jego przejawy nie są tak gwałtowne. Ten typ charakteryzuje się wysoką emocjonalnością, tendencją do empatii, zdolności reagowania, wrażliwości i życzliwości. Takie osoby rzadko wchodzą w konflikty, wszystkie zniewagi są w środku. Mają ostre poczucie obowiązku.

Ekstrawertyczny charakter akcentowania charakteru jest charakterystyczny dla ludzi zorientowanych na wszystko, co dzieje się z zewnątrz, a wszystkie reakcje są również skierowane na bodźce zewnętrzne. Wyjątkowe osobowości charakteryzują się impulsywnością działań, poszukiwaniem nowych wrażeń, wysokimi umiejętnościami komunikacyjnymi. Są bardzo podatni na wpływ kogoś innego, a ich własne sądy nie mają niezbędnej odporności.

Introwertyczny typ zaakcentowania charakteru wyraża się w tym, że ludzie żyją w większym stopniu reprezentacji, niż wrażeń czy percepcji. Wydarzenia zewnętrzne nie wpływają szczególnie na introwertyka, ale on może dużo myśleć o tych wydarzeniach. Taka osoba żyje w fikcyjnym świecie z fantazją. Takie osoby wysuwają wiele pomysłów na temat religii, polityki, problemów filozofii. Nie są towarzyskie, starają się zachować dystans, komunikować się tylko wtedy, gdy jest to konieczne, np. Spokój i samotność. Nie lubią mówić o sobie, zachowują dla siebie wszystkie swoje uczucia i uczucia. Powolny i niezdecydowany.

Rodzaje akcentowania postaci przez Licko

Charakterystyka typów akcentowania charakteru według Lichko ujawnia rodzaje zachowań młodzieży.

Akcenty wyrażone w okresie dorastania tworzą postać i mogą później nieco się zmienić, ale wciąż najbardziej uderzające cechy pewnego rodzaju akcentowania pozostają w człowieku na całe życie.

Hyperthymic rodzaj znaków akcentu jest wyrażona w wysokiej towarzyskość osobowości, jego mobilności, niezależności, pozytywnego nastroju, które mogą radykalnie zmienić ze złości lub gniewu, jeśli dana osoba staje się niezadowolony z zachowania innych osób lub ich zachowanie. W stresujących sytuacjach takie osoby mogą długo pozostać pogodne i optymistyczne. Często tacy ludzie zdobywają przyjaciół, przez co wpadają w złe firmy, co w ich przypadku może prowadzić do aspołecznych zachowań.

Cykloidalny charakter akcentowania charakteru charakteryzuje się cyklicznym nastrojem. Faza nadciśnienia tętniczego zmienia się z fazą depresyjną. W obecności fazy nadciśnienia osoba nie toleruje monotonii i monotonii, żmudnej pracy. Zaczyna nowych, niezrozumiałych znajomych. To zastępuje się fazą depresyjną, apatią, drażliwością, pogorszeniem podatności. Pod wpływem takich depresyjnych odczuć człowiek może znaleźć się pod groźbą samobójstwa.

Nietrwałe zaakcentowanie charakteru postaci przejawia się w szybkiej zmienności nastroju i całego stanu emocjonalnego. Nawet gdy nie ma oczywistych powodów do wielkiej radości lub silnego smutku, człowiek przełącza się pomiędzy tymi silnymi emocjami, zmieniając cały swój stan. Takie doświadczenia są bardzo głębokie, osoba może stracić zdolność do pracy.

Akcentacja charakteru astenofururotycznego wyraża się w skłonności osoby do hipochondrii. Taka osoba jest często rozdrażniona, stale narzeka na swój stan, szybko się męczy. Podrażnienie może być tak silne, że mogą krzyczeć na kogoś bez powodu, a następnie żałować tego. Ich samoocena zależy od nastroju i napływu hipochondrii. Jeśli stan zdrowia jest dobry, osoba czuje się bardziej pewna siebie.

Wrażliwy typ akcentowania charakteru wyraża się w wysokim lęku, nieśmiałości, izolacji. Osobom wrażliwym trudno jest nawiązać nowe kontakty, ale z tymi ludźmi, którzy są dobrze znani, zachowują się radośnie i swobodnie. Często ze względu na poczucie niższości mają one hiperkonsumpcję. Na przykład, jeśli ktoś był wcześniej zbyt nieśmiały, to gdy jest starszy, zaczyna zachowywać się zbyt wyzwolony.

Psychasteniczny charakter akcentowania charakteru przejawia się w skłonności osoby do stanów obsesyjnych, w dzieciństwie są przedmiotem różnych lęków i fobii. Charakteryzuje się alarmującą podejrzliwością, wynikającą z niepewności i niepewności co do jej przyszłości. Są skłonni do introspekcji. Zawsze towarzyszą im rytuały, ten sam rodzaj obsesyjnych ruchów, z tego powodu czują się znacznie spokojniej.

Schizoidalny charakter akcentowania charakteru przejawia się w niekonsekwencji uczuć, myśli i emocji. Schizoid łączy: izolację i gadulstwo, chłód i wrażliwość, bezczynność i celowość, antypatię i przywiązanie, i tak dalej. Najbardziej uderzającymi cechami tego typu są niskie potrzeby komunikacji i unikania innych. Nie zdolność empatii i przejaw uwagi postrzegana jest jako chłód człowieka. Tacy ludzie szybciej podzielą się czymś intymnym z obcym niż z ukochanym.

Epileptoidowy charakter akcentowania charakteru przejawia się w dysforii - stanie gniewnego gniewu. W tym stanie agresja, drażliwość i gniew danej osoby gromadzą się i po chwili rozpryskują na zewnątrz z długimi wybuchami gniewu. Epileptoidalny typ akcentowania charakteryzuje się bezwładnością w różnych aspektach aktywności życiowej - sferze emocjonalnej, ruchach, wartościach życiowych i zasadach. Często tacy ludzie są bardzo zazdrośni, w dużej mierze ich zazdrość jest bezpodstawna. Staraj się żyć dzisiejszym prawdziwym dniem i tym, co mają, nie lubisz robić planów, fantazjować lub marzyć. Adaptacja społeczna jest bardzo trudna w przypadku epileptoidalnej osobowości.

Histeryczny charakter akcentowania charakteru charakteryzuje się zwiększonym egocentryzmem, pragnieniem miłości, powszechnej akceptacji i uwagi. Ich zachowanie jest demonstracyjne i udaje, aby zwrócić na siebie uwagę. Będzie im lepiej, jeśli będą znienawidzeni lub traktowani negatywnie, niż gdyby byli traktowani z obojętnością lub neutralnością. Wszelkie działania na ich korzyść zatwierdzają. Dla osobników hysteroidalnych najstraszliwsza jest możliwość bycia niezauważonym. Inną ważną cechą tego typu akcentowania jest sugestywność, mająca na celu podkreślenie cnót lub podziwu.

Niestabilny charakter akcentowania charakteru przejawia się w niemożności obserwacji akceptowalnych społecznie form zachowania. Od dzieciństwa niechętnie się uczą, trudno jest im skoncentrować się na nauczaniu, wykonywaniu zadań lub słuchaniu starszych. Starzejące się, niestałe jednostki zaczynają doświadczać trudności w nawiązywaniu relacji, szczególnie trudności w romantycznym związku. Trudno jest im nawiązać głębokie więzi emocjonalne. Żyją w teraźniejszości, pewnego dnia bez planów na przyszłość i wszelkich pragnień czy aspiracji.

Konformacyjny charakter akcentowania charakteru wyraża się w pragnieniu mieszania się z innymi, a nie różnicowania. Z łatwością, bez wahania, przyjmują czyjś punkt widzenia, kierują się wspólnymi celami, dostosowują swoje pragnienia do życzeń innych, nie myśląc o osobistych potrzebach. Bardzo szybko przywiązują się do bliskiego otoczenia i starają się nie różnić od innych, jeśli istnieją wspólne zainteresowania, zainteresowania lub pomysły, również natychmiast je podnoszą. W życiu zawodowym nie są inicjatywą, starają się wykonywać swoją pracę bez wykazywania aktywności.

Oprócz opisywanych rodzajów akcentowania charakteru, Licko dodatkowo identyfikuje mieszane akcentacje, ponieważ akcentowanie w czystej postaci nie jest tak często obserwowane. Odrębne akcenty, które są najbardziej wyraziste, są ze sobą powiązane, a inne nie mogą być przypisywane jednocześnie jednej osobie.

Akcentowanie charakteru: przyczyny, typy i typy osobowości

Podkreślenie charakteru - zbyt wyraźne cechy charakteru u określonej osoby, które nie są uważane za patologiczne, ale są skrajną wersją normy. Powstają z powodu niewłaściwego wychowania jednostki w dzieciństwie i dziedziczności. Istnieje wiele akcentów, które charakteryzują się własnymi cechami. W większości przypadków występują w okresie dojrzewania.

Akcentowanie (podkreślona osobowość) - definicje stosowane w psychologii. Termin ten jest rozumiany jako rozwój postaci dysharmonia, która jest widoczna w nadmiernego nasilenia niektórych z jego funkcji, powoduje wzrost podatności jednostki w odniesieniu do pewnego rodzaju wpływów i sprawia, że ​​trudno jest dostosować się w pewnych szczególnych sytuacjach. Akcentowanie charakteru wyłania i rozwija się u dzieci i młodzieży.

Termin "akcentowanie" został po raz pierwszy wprowadzony przez niemieckiego psychiatrę K. Leonharda. Akcentując charakter, nazywa nadmiernie wyrażone indywidualne cechy osobowości, które mają zdolność do przejścia w stan patologiczny pod wpływem niekorzystnych czynników. Leonhard należy do pierwszej próby ich klasyfikacji. Twierdził, że wskazano dużą liczbę cech charakteru ludzi.

Wówczas to pytanie zostało rozważone przez AE Licko. Pod wpływem akcentu charakteru rozumiał skrajne warianty swojej normy, gdy dochodzi do nadmiernego wzmocnienia pewnych cech. Jednocześnie istnieje podatność na wybory, która odnosi się do pewnych wpływów psychogennych. Żadnego akcentowania nie można przedstawić jako choroby psychicznej.

Wyraźny charakter powstaje i rozwija się pod wpływem różnych przyczyn. Podstawową dziedzicznością jest dziedziczność. Powody tego zdarzenia obejmują również niedostateczną komunikację w okresie dojrzewania, zarówno z rówieśnikami, jak iz rodzicami.

Środowisko społeczne dziecka (rodzina i przyjaciele), niewłaściwy styl kształcenia (hiperope i hypoopeak) wpływa na pojawienie się spiczastych cech charakteru. To prowadzi do braku komunikacji. Brak satysfakcji z osobistych potrzeb, kompleks niższości, przewlekłe choroby układu nerwowego i dolegliwości fizyczne mogą również prowadzić do akcentowania. Według statystyk, manifestacje te występują u ludzi, którzy pracują w dziedzinie "człowiek-człowiek":

  • nauczyciele;
  • pracownicy medyczni i społeczni;
  • wojskowy;
  • aktorzy.

Istnieją klasyfikacje akcentów charakteru, które wytypował AE Licko i K. Leonhard. Pierwsza proponowana typologia akcentów, składająca się z 11 typów, z których każdy charakteryzuje się specyficznymi objawami, które można zaobserwować w okresie dojrzewania. Oprócz typów Lichko wyróżniło typy akcentowania, które różnią się w zależności od stopnia ekspresji:

  • oczywiste zaakcentowanie - skrajna wersja normy (cechy wyrażane są przez całe życie);
  • utajony - zwykła opcja (wskazane cechy postaci przejawiają się w osobie tylko w trudnych warunkach życiowych).

Rodzaje akcentów AE Licko:

Leonhard podkreślił klasyfikację akcentów charakteru, składającą się z 12 gatunków. Niektóre z nich pokrywają się z typologią AE Licko. Studiował typologię postaci u dorosłych. Gatunek dzieli się na trzy grupy:

  1. 1. temperament (nadciśnienie, dystymia, wzniosłość, lęk i emocje);
  2. 2. Postać (demonstratywna, zablokowana i pobudliwa);
  3. 3. poziom osobisty (ekstrawertyczny i zamknięty w sobie).

Rodzaje akcentów K. Leonhard:

Według AE Licko, większość typów jest zaostrzona w okresie dojrzewania. Pewne rodzaje akcentów pojawiają się w określonym wieku. Sensitive powstaje i rozwija się do 19 lat. Schizoid - we wczesnym dzieciństwie i nadciśnieniu - w okresie dojrzewania.

Akcenty charakteru występują nie tylko w czystej postaci, ale także w formach mieszanych (typy pośrednie). Manifestacje akcentowania są nietrwałe, mają właściwość znikania w pewnych okresach życia. Akcentowanie charakteru występuje u 80% nastolatków. Niektóre z nich pod wpływem niekorzystnych czynników mogą przejść do choroby psychicznej w późniejszym wieku.

W rozwoju akcentów charakteru wyróżniają się dwie grupy zmian: przejściowa i uporczywa. Pierwsza grupa podzielona jest na ostre reakcje emocjonalne, zaburzenia psycho-podobne i psychogenne zaburzenia psychiczne. Ostre reakcje afektywne charakteryzują się tym, że tacy ludzie ranią się na różne sposoby, pojawiają się próby samobójcze (reakcje intrapunityczne). Takie zachowanie występuje z wrażliwym i epileptoidalnym akcentowaniem.

Reakcje pozapłucne charakteryzują się przesunięciem agresji na przypadkowe osoby lub przedmioty. Charakterystyczne dla akcentowania nadciśnieniowego, labilnego i epileptoidalnego. Odpowiedź immunologiczna charakteryzuje się tym, że osoba unika konfliktów. Występuje z niestabilnym i schizoidalnym akcentowaniem.

Niektórzy ludzie mają demonstracyjne reakcje. Pogwałcenia typu psycho przejawiają się w drobnych wykroczeniach i przestępstwach, włóczęgach. Seksualne zachowanie dewiantów, pragnienie doznania stanu odurzenia lub przeżycia niecodziennych wrażeń poprzez spożywanie alkoholu i narkotyków znajduje się również w osobowościach tego typu.

Na tle akcentów rozwijają się nerwice i depresja. Uporczywe zmiany charakteryzują się przejściem od jawnego typu akcentowania postaci do ukrytego. Możliwe wystąpienie reakcji psychopatycznych o przedłużonym działaniu stresu i krytycznym wieku. Trwałe zmiany polegają na transformacji typów akcentów z jednego na drugie z powodu niewłaściwego wychowania dziecka, co jest możliwe w kierunku zgodnych typów.

akcentowanie charakteru

Słownik psychologa praktycznego. - Moskwa: AST, Harvest. S. Yu Golovin. 1998.

Świetny słownik psychologiczny. - M.: Prime-EVROZNAK. Ed. B.G. Meshcheryakova, acad. V.P. Zinchenko. 2003.

Popularna encyklopedia psychologiczna. - M.: Eksmo. S.S. Stepanov. 2005.

Zobacz, co jest "akcentowaniem charakteru" w innych słownikach:

akcentowanie charakteru - nadmierna surowość poszczególnych cech i ich kombinacji, reprezentujących skrajną wersję normy psychicznej, graniczącej z psychopatią. Według słynnego niemieckiego psychiatry K. Leongarda (zaproponowano mu ten termin), 20% z 50% ludzi...... Defektologia. Słownik-odniesienie

akcentowanie charakteru - koncepcja wprowadzona przez C. Leonharda i oznaczająca nadmierną dotkliwość indywidualnych cech charakteru i ich kombinacji reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z psychopatiami. A.H. różnią się od tego ostatniego brakiem równoczesnej manifestacji...... Encyklopedycznego słownika psychologii i pedagogiki

Akcentowanie charakteru - koncepcja wprowadzona przez C. Leonharda i oznaczająca nadmierną dotkliwość indywidualnych cech charakteru i ich kombinacji, reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z psychopatiami. Aktywnie używane przez wojskowych psychologów w określaniu...... Psihologiczno-pedagogicznego słownika oficera wychowawcy jednostki okrętu

Akcentowanie charakteru - nadmierna surowość poszczególnych cech charakteru i ich kombinacji, które są skrajnymi wariantami normy, graniczącymi z anomaliami jednostki. Gdy akcenty są charakterystyczne, każdy typ ma własną "piętę achillesową", tworząc osobowość...... Psychologia człowieka: słownik terminów

Akcentowanie charakteru - (akcent Latin acentus) nadmierne wzmacnianie indywidualnych cech charakteru, przejawiające się w selektywnej wrażliwości jednostki na pewien rodzaj wpływów psychogennych z dobrą, a nawet zwiększoną odpornością na innych. Mimo...... Encyklopedii sądowej

Akcentowanie charakteru - (z akcentu łacińskiego akcentu) nadmierne wzmacnianie indywidualnych cech charakteru, reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z patologią jednostki. Dzieci z A.Kh. potrzebujemy indywidualnego podejścia do edukacji. Skuteczne adekwatne cechy...... Pedagogika korekcyjna i psychologia specjalna. Słownik

AKCENTACJA NATURY - nadmierny wzrost pewnych cech charakteru, która objawia się w wybiórczej wrażliwości danej osoby w odniesieniu do pewnego rodzaju psychogennych wpływów (ciężkich doświadczeń, awaryjne neuro stres psychiczny, etc.) z dobrą, a nawet... Nowoczesny procesu edukacyjnego: podstawowe pojęcia i terminologia

Akcentowanie charakteru - skrajne warianty normy stanu psychicznego, kiedy pewne cechy charakteru są nadmiernie wzmacniane i wyrażane w selektywności reakcji na pewne wpływy psychogenne. A. Kh. istnieje szczególna wrażliwość tej osoby w stosunku do żadnej...... Adaptacyjnej kultury fizycznej. Krótki słownik encyklopedyczny

asteniczne zaakcentowanie charakteru - typ akcentowania znaków (osoba), która przejawia się w takich objawów jak zmęczenie, drażliwość, skłonność do depresji, hipochondrii, zwiększenie niepokoju, itp... encyklopedyczny słownik Psychologii i Pedagogiki

Klasyfikacja, czynniki powstawania i leczenia w akcentowaniu charakteru

Akcenty - nadmiernie wyrażone cechy charakteru związane z ekstremalną wersją normy, graniczącą z psychopatią. Dzięki tej funkcji niektóre cechy charakteru danej osoby są wskazywane, nieproporcjonalne do ogólnej osobowości, co prowadzi do pewnej dysharmonii.

Określenie „intensyfikacja osobowości” został wprowadzony w 1968 roku, psychiatra z Niemiec K. Leonhard, który opisał to zjawisko jako zbyt wyraźne indywidualnych cech osobowości, które miały tendencję do przemieszczania się w stanie patologicznym pod wpływem niekorzystnych czynników. Później sprawa została rozpatrzona przez AE Ličko, która opiera się na pracach Leongrada opracowała własną klasyfikację i ukuł termin „akcentowanie natury”.

I chociaż zaakcentowana postać nie jest w żaden sposób utożsamiana z chorobą psychiczną, ważne jest, aby zrozumieć, że może ona przyczynić się do powstania psychopatologii (nerwic, psychoz itp.). W praktyce bardzo trudno jest znaleźć linię oddzielającą "normalne" od zaakcentowanych osobowości. Jednak psychologowie zalecają identyfikowanie takich osób w zespołach, ponieważ akcentowanie prawie zawsze powoduje szczególne zdolności i psychologiczne usposobienie do określonych rodzajów aktywności.

Klasyfikacje

Akcenty dotyczące charakteru stopnia ekspresji mogą być wyraźne i ukryte. Wyraźne zaakcentowanie jest skrajnym wariantem normy, kiedy pewne cechy charakteru są wyrażane przez całe życie. Manifestacja ukrytych akcentów jest zwykle związana z pewnymi okolicznościami psychotraumatycznymi, które w zasadzie są zwykłą wersją normy. W życiu człowieka formy akcentów mogą przenikać się pod wpływem różnych czynników zewnętrznych i wewnętrznych.

Klasyfikacja Lichko

Najczęstsze i zrozumiałe klasyfikacje typów znaków obejmują wyżej wymienione systemy opracowane przez Leonharda i Lichko. Licko badał akcenty charakteru, które można zaobserwować w okresie dojrzewania w większym stopniu, a w jego klasyfikacji wyróżnia się następujące typy:

Klasyfikacja Leongradu

Pod wieloma względami podobny do klasyfikacji typów znaków, zaproponował Leongrada, który badał akcentowanie znaków przeważnie u dorosłych, i określiła następujące rodzaje:

Jedną z modyfikacji klasyfikacji Leongarad jest system Szmiszek, który zaproponował podział typów akcentów na akcenty temperamentu i charakteru. Tak więc, do akcentów temperamentu przypisywał hiperymymię, dystymnost, cyklotyczność, lęk, egzaltację i emocje. Ale pobudliwość, utknięcie, demonstratywność i pedanteria, autor sklasyfikował bezpośrednio do akcentów charakteru.

Przykłady

Jak najbardziej uderzające przykłady typów accentuations postać może działać popularnych bohaterów współczesnych filmów animowanych i prac literackich, obdarzony odrębnych cech osobowości. Tak więc, niestabilny lub distimny typ osobowości jest dobrze zilustrowane w słynnym bohaterem prac dzieci „Przygody Pinokia” Piero, którego nastrój jest zwykle ponury i przygnębiony, i stosunek do otaczających zdarzeń - pesymistyczny.

Do astenichekomu lub typu pedantycznego najlepiej nadaje się Osiołek Kłapouchy z kreskówki o Kubuś Puchatek. Postać ta charakteryzuje się brakiem wrażliwości, lękiem przed rozczarowaniem, troską o własne zdrowie. Ale Biały Rycerz ze słynnej pracy "Alicja w Krainie Czarów" można bezpiecznie przypisać ekstrawertycznemu typowi schizoidu, charakteryzującemu się rozwojem intelektualnym i nietrwałością. Sam Alice odnosi się, bardziej prawdopodobnie, do typu cykloidalnego, dla którego charakterystyczna jest zmienność zwiększonej i zmniejszonej aktywności z odpowiadającymi im wahaniami nastroju. Podobnie ujawnia się postać Don Kichota Cervantesa.

Akcentowanie charakteru typu demonstracyjnego przejawia się wyraźnie w Carlson - narcystycznym charakterze, który lubi się chwalić, starając się zawsze być przedmiotem powszechnej uwagi. Kubuś Puchatek z pracy dzieci o tym samym imieniu i kota Matrokin można bezpiecznie przypisać do typu pobudliwego. Te dwa znaki są podobne pod wieloma względami, ponieważ oba charakteryzują się optymistycznym magazynem, aktywnością i odmową krytyki. charakter wzniosły można zaobserwować we współczesnym bohatera kreskówki „Madagaskar” Król Julian - jest ekscentryczny, skłonny przesadzone, aby pokazać swoje emocje, nie toleruje zaniedbywanie siebie.

Niestabilny (emocjonalny) charakter akcentowania charakteru ujawnia się w Nesmeyane Tsarevna, ale rybak z bajki AS. Puszkina "O Rybaku i Rybie" jest typowym przedstawicielem konformalnego (ekstrawertycznego) typu, który łatwiej jest przystosować do opinii innych niż bronić swojego punktu widzenia. Typ paranoidalny (zatrzymany) jest typowy dla najbardziej celowych i pewnych siebie bohaterów (Spider Man, Superman itd.), Których życie jest ciągłą walką.

Czynniki formowania

Wyraźny charakter formowany jest jako zasady, pod wpływem kombinacji różnych czynników. Nie ulega wątpliwości, że jedną z kluczowych ról w tej dziedzinie jest dziedziczność, to znaczy pewne cechy wrodzone. Ponadto pojawienie się akcentów może mieć wpływ na następujące okoliczności:

  • Odpowiednie środowisko społeczne. Ponieważ postać powstaje od wczesnego dzieciństwa, największy wpływ na rozwój osobowości mają ludzie otaczający dziecko. Nieświadomie kopiuje ich zachowanie i przyjmuje ich cechy;
  • Deformowanie wychowania. Brak zainteresowania ze strony rodziców i innych otaczających ludzi, nadmierna opieka lub dotkliwość, brak emocjonalnej bliskości z dzieckiem, zawyżone lub sprzeczne żądania itp.;
  • Niezadowolenie z osobistych potrzeb. Z autorytarnym typem zarządzania w rodzinie lub szkole;
  • Brak komunikacji w okresie dojrzewania;
  • Kompleks niższości, zawyżone poczucie własnej wartości lub inne formy nieharmonijnego pojęcia własnej osobowości;
  • Choroby przewlekłe, w szczególności wpływające na układ nerwowy, upośledzenie fizyczne;
  • Zawód. Według statystyk akcenty charakteru są częściej obserwowane u przedstawicieli takich zawodów, takich jak aktorzy, nauczyciele, pracownicy medyczni, wojskowi itp.

W opinii naukowców akcentowanie charakteru częściej przejawia się w okresie dojrzewania, ale wraz z jego wzrostem staje się utajoną formą. Jeśli chodzi o genezę rozważanego zjawiska, szereg wcześniejszych badań pokazuje, że ogólnie edukacja sama w sobie nie może stworzyć warunków, w których na przykład mógłby powstać typ osobowości typu schizoidalnego lub cykloidalnego. Jednak w pewnych relacjach w rodzinie (nadmierne pobłażanie dla dziecka itp.) Możliwe jest, że dziecko rozwinie histeryczne zaakcentowanie charakteru itp. Bardzo często osoby z wrodzoną predyspozycją mają mieszane typy akcentów.

Funkcje

Akcenty postaci można znaleźć nie tylko w ich "czystej" formie, którą łatwo można sklasyfikować, ale w postaci mieszanej. Są to tak zwane typy pośrednie, które są konsekwencją jednoczesnego rozwoju kilku różnych cech. Uwzględnienie takich cech osobowości jest bardzo ważne przy wychowywaniu dzieci i budowaniu komunikacji z młodzieżą. Uwzględnienie osobliwości o zaakcentowanym charakterze jest również konieczne przy wyborze zawodu, przy identyfikacji predyspozycji do określonego rodzaju działalności.

Bardzo często zaakcentowana postać jest porównywana z psychopatią. Ważne jest, aby wziąć pod uwagę oczywistą różnicę - przejawianie akcentów nie jest trwałe, ponieważ z czasem mogą zmieniać stopień ekspresji, wygładzać, a nawet całkowicie zanikać. W sprzyjających okolicznościach życiowych osoby o wyostrzonym charakterze mogą nawet ujawnić specjalne zdolności i talenty. Na przykład osoba z typem wzniosłym może odkryć talent artysty, aktora itp.

Jeśli chodzi o przejawy akcentów w okresie dojrzewania, problem podany do tej pory jest bardzo istotny. Według statystyk akcentowanie charakteru występuje u prawie 80% nastolatków. I chociaż te cechy są uważane za tymczasowe, psycholodzy mówią o znaczeniu ich szybkiego rozpoznania i poprawienia. Faktem jest, że częścią wyraźnych akcentów pod wpływem pewnych niekorzystnych czynników może być przekształcona choroba psychiczna już w wieku dorosłym.

Leczenie

Nadmierne zaakcentowanie charakteru, prowadzące do wyraźnej dysharmonii osoby, może rzeczywiście wymagać pewnego leczenia. Ważne jest podkreślenie, że terapia danego problemu powinna być nierozerwalnie związana z chorobą podstawową. Na przykład udowodniono, że przy powtarzającym się urazie czaszkowo-mózgowym na tle zaakcentowanego charakteru możliwe jest powstawanie zaburzeń psychopatycznych. Pomimo faktu, że akcenty charakteru w psychologii nie są uważane za patologie, są one bardzo zbliżone do zaburzeń psychicznych dla wielu cech. W szczególności uwydatniony charakter jest jednym z problemów psychologicznych, w których nie zawsze jest możliwe zachowanie normalnych zachowań w społeczeństwie.

Wyraźne i ukryte akcenty charakteru są diagnozowane podczas specjalnych testów psychologicznych przy użyciu odpowiednich kwestionariuszy. Leczenie jest zawsze przypisywane indywidualnie w zależności od konkretnego typu akcentowania, jego przyczyn itp. Co do zasady, korekta jest przeprowadzana za pomocą psychoterapii w indywidualnych, rodzinnych lub grupowych formach, ale czasami można przepisać dodatkowe leki.

Top