logo

Podkreślenie charakteru - zbyt wyraźne cechy charakteru u określonej osoby, które nie są uważane za patologiczne, ale są skrajną wersją normy. Powstają z powodu niewłaściwego wychowania jednostki w dzieciństwie i dziedziczności. Istnieje wiele akcentów, które charakteryzują się własnymi cechami. W większości przypadków występują w okresie dojrzewania.

Akcentowanie (podkreślona osobowość) - definicje stosowane w psychologii. Termin ten jest rozumiany jako rozwój postaci dysharmonia, która jest widoczna w nadmiernego nasilenia niektórych z jego funkcji, powoduje wzrost podatności jednostki w odniesieniu do pewnego rodzaju wpływów i sprawia, że ​​trudno jest dostosować się w pewnych szczególnych sytuacjach. Akcentowanie charakteru wyłania i rozwija się u dzieci i młodzieży.

Termin "akcentowanie" został po raz pierwszy wprowadzony przez niemieckiego psychiatrę K. Leonharda. Akcentując charakter, nazywa nadmiernie wyrażone indywidualne cechy osobowości, które mają zdolność do przejścia w stan patologiczny pod wpływem niekorzystnych czynników. Leonhard należy do pierwszej próby ich klasyfikacji. Twierdził, że wskazano dużą liczbę cech charakteru ludzi.

Wówczas to pytanie zostało rozważone przez AE Licko. Pod wpływem akcentu charakteru rozumiał skrajne warianty swojej normy, gdy dochodzi do nadmiernego wzmocnienia pewnych cech. Jednocześnie istnieje podatność na wybory, która odnosi się do pewnych wpływów psychogennych. Żadnego akcentowania nie można przedstawić jako choroby psychicznej.

Wyraźny charakter powstaje i rozwija się pod wpływem różnych przyczyn. Podstawową dziedzicznością jest dziedziczność. Powody tego zdarzenia obejmują również niedostateczną komunikację w okresie dojrzewania, zarówno z rówieśnikami, jak iz rodzicami.

Środowisko społeczne dziecka (rodzina i przyjaciele), niewłaściwy styl kształcenia (hiperope i hypoopeak) wpływa na pojawienie się spiczastych cech charakteru. To prowadzi do braku komunikacji. Brak satysfakcji z osobistych potrzeb, kompleks niższości, przewlekłe choroby układu nerwowego i dolegliwości fizyczne mogą również prowadzić do akcentowania. Według statystyk, manifestacje te występują u ludzi, którzy pracują w dziedzinie "człowiek-człowiek":

  • nauczyciele;
  • pracownicy medyczni i społeczni;
  • wojskowy;
  • aktorzy.

Istnieją klasyfikacje akcentów charakteru, które wytypował AE Licko i K. Leonhard. Pierwsza proponowana typologia akcentów, składająca się z 11 typów, z których każdy charakteryzuje się specyficznymi objawami, które można zaobserwować w okresie dojrzewania. Oprócz typów Lichko wyróżniło typy akcentowania, które różnią się w zależności od stopnia ekspresji:

  • oczywiste zaakcentowanie - skrajna wersja normy (cechy wyrażane są przez całe życie);
  • utajony - zwykła opcja (wskazane cechy postaci przejawiają się w osobie tylko w trudnych warunkach życiowych).

Rodzaje akcentów AE Licko:

Leonhard podkreślił klasyfikację akcentów charakteru, składającą się z 12 gatunków. Niektóre z nich pokrywają się z typologią AE Licko. Studiował typologię postaci u dorosłych. Gatunek dzieli się na trzy grupy:

  1. 1. temperament (nadciśnienie, dystymia, wzniosłość, lęk i emocje);
  2. 2. Postać (demonstratywna, zablokowana i pobudliwa);
  3. 3. poziom osobisty (ekstrawertyczny i zamknięty w sobie).

Rodzaje akcentów K. Leonhard:

Według AE Licko, większość typów jest zaostrzona w okresie dojrzewania. Pewne rodzaje akcentów pojawiają się w określonym wieku. Sensitive powstaje i rozwija się do 19 lat. Schizoid - we wczesnym dzieciństwie i nadciśnieniu - w okresie dojrzewania.

Akcenty charakteru występują nie tylko w czystej postaci, ale także w formach mieszanych (typy pośrednie). Manifestacje akcentowania są nietrwałe, mają właściwość znikania w pewnych okresach życia. Akcentowanie charakteru występuje u 80% nastolatków. Niektóre z nich pod wpływem niekorzystnych czynników mogą przejść do choroby psychicznej w późniejszym wieku.

W rozwoju akcentów charakteru wyróżniają się dwie grupy zmian: przejściowa i uporczywa. Pierwsza grupa podzielona jest na ostre reakcje emocjonalne, zaburzenia psycho-podobne i psychogenne zaburzenia psychiczne. Ostre reakcje afektywne charakteryzują się tym, że tacy ludzie ranią się na różne sposoby, pojawiają się próby samobójcze (reakcje intrapunityczne). Takie zachowanie występuje z wrażliwym i epileptoidalnym akcentowaniem.

Reakcje pozapłucne charakteryzują się przesunięciem agresji na przypadkowe osoby lub przedmioty. Charakterystyczne dla akcentowania nadciśnieniowego, labilnego i epileptoidalnego. Odpowiedź immunologiczna charakteryzuje się tym, że osoba unika konfliktów. Występuje z niestabilnym i schizoidalnym akcentowaniem.

Niektórzy ludzie mają demonstracyjne reakcje. Pogwałcenia typu psycho przejawiają się w drobnych wykroczeniach i przestępstwach, włóczęgach. Seksualne zachowanie dewiantów, pragnienie doznania stanu odurzenia lub przeżycia niecodziennych wrażeń poprzez spożywanie alkoholu i narkotyków znajduje się również w osobowościach tego typu.

Na tle akcentów rozwijają się nerwice i depresja. Uporczywe zmiany charakteryzują się przejściem od jawnego typu akcentowania postaci do ukrytego. Możliwe wystąpienie reakcji psychopatycznych o przedłużonym działaniu stresu i krytycznym wieku. Trwałe zmiany polegają na transformacji typów akcentów z jednego na drugie z powodu niewłaściwego wychowania dziecka, co jest możliwe w kierunku zgodnych typów.

Akcentowanie charakteru: definicja i przejawy u dorosłych i dzieci

1. Klasyfikacja według Leonharda 2. Klasyfikacja Lichko 3. Metody definicji 4. Rola akcentów w strukturze osobowości

Akcentowanie charakteru (lub akcentowanie) jest aktywnie wykorzystywanym pojęciem w psychologii naukowej. Czym jest ta tajemnicza fraza i jak doszło do tego w naszym życiu?

Pojęcie charakteru wprowadził Theophrastus (przyjaciel Arystotelesa) - w tłumaczeniu, "cecha", "znak", "odcisk". Akcentowanie, podkreślenie - akcent (przetłumaczone z lat.)

Na początek należy rozebrać koncepcyjny charakter. Zasoby naukowe mają swoją definicję jako zestawu cech osobowości, które są stabilne i determinują zachowanie osoby, jego relacje z innymi, nawyki, aw konsekwencji dalsze życie.

Akcentowanie charakteru - nadmierna siła określonej cechy osobowości, która decyduje o specyfice reakcji człowieka na wydarzenia z jego życia.

Akcentacja jest na granicy normy i patologii - jeśli istnieje nadmierna presja lub wpływ na linię akcentowaną, może ona przybrać "nadęte" formy. Jednak w psychologii akcenty nie są uważane za patologie jednostki, różnica polega na tym, że pomimo trudności w budowaniu relacji z innymi, są one zdolne do samokontroli.

Klasyfikacja Leongarda

Pojęcie "zaakcentowania charakteru" zostało po raz pierwszy wprowadzone przez niemieckiego naukowca Karla Leongarda, a następnie zaproponowano mu pierwszą klasyfikację akcentów w połowie ubiegłego wieku.

Typologia Leonhardta ma 10 akcentów, które zostały następnie podzielone na 3 grupy, ich różnica polega na tym, że odnoszą się one do różnych przejawów osobowości:

  • temperament
  • postać
  • poziom osobisty

Każda z tych grup zawiera kilka rodzajów akcentów:

Klasyfikacja akcentów temperamentu przez Leongarda obejmuje 6 typów:

Typ nadciśnieniowy jest towarzyski, lubi być wśród ludzi, łatwo nawiązuje nowe kontakty. Ma wyraźny gest, żywy wyraz twarzy, głośną mowę. Zmęczony, podatny na wahania nastroju, tak często nie spełnia swoich obietnic. Optymistyczny, aktywny, inicjatywa. Dążenie do nowego, wymaga jasnych doświadczeń, różnych czynności zawodowych.

Nie rozmowny, trzymaj się z dala od hałaśliwych firm. Zbyt poważny, mało zrozumiały, nieufny. Dla mnie jest krytyczny, dlatego tacy ludzie często cierpią z powodu niskiej samooceny. Pesymistyczne. Pedantyczny. Osobowość dystymiczna jest wiarygodna w bliskich związkach, moralność nie jest pustym słowem. Jeśli składają obietnice, dążą do spełnienia.

Ludzie mają nastrój, który zmieniają się kilka razy dziennie. Okresy aktywnej działalności zastępuje się całkowitą impotencją. Typ afektywno-labilny jest człowiekiem "skrajności", dla niego jest tylko czarno-biały. Sposób relacji z innymi zależy od nastroju - często transformacji zachowania - wczoraj był uprzejmy i uprzejmy wobec ciebie, a dzisiaj wywołujesz jego irytację.

Emocjonalne, podczas gdy emocje, których doświadczają, są jasne i szczere. Imponujące, miłosne, szybko zainspirowane. Ci ludzie są kreatywni, a wśród nich wielu poetów, artystów, aktorów. Mogą być ciężkie w interakcji, ponieważ mają tendencję do przesadzania, nadmuchują słonia od muchy. W trudnej sytuacji panika jest podatna.

Alarmujący typ akcentowania nie jest pewny siebie, trudno się z nim skontaktować, jest zawstydzony. Nieśmiały, co przejawia się wyraźnie w dzieciństwie - dzieci o podobnym akcentowaniu boją się ciemności, samotności, ostrych dźwięków, nieznajomych. Ładne, często widzi niebezpieczeństwo tam, gdzie ono nie istnieje, od dawna doświadcza niepowodzeń. Przykłady pozytywnych aspektów rodzaju lękowego - odpowiedzialność, pracowitość, dobra wola.

Podkreślona osobowość typu emotywnego jest podobna do wzniosłego typu w głębi przeżywanych emocji - są wrażliwe i wrażliwe. Ich główna różnica - rodzaj emocji jest trudny do wyrażenia emocji, pragnie ich uratować, co prowadzi do histerii i łez. Responsywny, współczujący, chętnie pomaga bezradnym ludziom i zwierzętom. Każde okrucieństwo może zanurzyć je na długi czas w otchłań depresji i żalu.

  1. Opis akcentów postaci:

Artystyczny, mobilny, emocjonalny. Starają się wywierać wrażenie na innych, podczas gdy oni nie unikają pretensji, a nawet jawnych kłamstw. Typ demonstracyjny wierzy w to, co mówi. Jeśli zdaje sobie sprawę z kłamstwa, nie ma powodu, aby czuć wyrzuty sumienia, ponieważ jest skłonny wyprzeć z pamięci wszelkie nieprzyjemne wspomnienia. Lubią znajdować się w centrum uwagi, podlegają wpływowi pochlebstw, ważne jest, aby wzięli pod uwagę jego zasługi. Są niestabilne i rzadko dotrzymują słowa.

Wyostrzona osobowość typu pedantycznego jest powolna, zanim podejmie decyzję - dokładnie przemyśl to. Dążą do uporządkowanej działalności zawodowej, są sumienne i doprowadzają sprawę do końca. Wszelkie zmiany są bolesne, transformacje do nowych zadań są trudne. Brak konfliktu, spokojnie gorszy od wiodącej pozycji w profesjonalnym środowisku.

Typ zagłuszania przez długi czas utrzymuje w pamięci emocjonalne przeżycia, które charakteryzują zachowanie i postrzeganie życia, jak gdyby "utknęły" w pewnym stanie. Najczęściej jest to zraniona duma. Są odrażający, podejrzliwi, nieufni. W osobistym związku zazdrosny i wymagający. Ambitne i wytrwałe w osiąganiu swoich celów, dlatego zaakcentowana osobowość utkniętego typu odnosi sukcesy w życiu zawodowym.

Przemądrzały typ w momentach podniecenia emocjonalnego, trudny do kontrolowania pożądania, podatny na konflikty, agresywny. Inteligencja wycofuje się, a konsekwencji ich zachowania nie można przeanalizować. Wyostrzone osoby o pobudliwej postaci żyją w teraźniejszości, nie wiedzą, jak budować długotrwałe relacje.

  1. Opis osobistych uwarunkowań poziomu:

Klasyfikacja akcentów poziomu osobistego jest wszystkim znana. Często używane w codziennym życiu koncepcje ekstrawertyków i introwertyków w wyrazistych formach zostały opisane w poniższej tabeli

Otwarty, kontaktowy, lubi być wśród ludzi, nie toleruje samotności. Brak konfliktu. Planowanie ich działań jest trudne, niepoważne, demonstracyjne.

Termin "osoba introwertyczna" oznacza, że ​​jest małomówny, niechętnie komunikuje się, preferuje samotność. Emocja krępuje, jest zamknięta. Uparty, pryncypialny. Socjalizacja jest trudna.

Klasyfikacja Lichko

Rodzaje akcentów charakteru badali także inni psychologowie. Powszechnie znana klasyfikacja należy do krajowego psychiatry A.E. Lichko. Różnica w stosunku do prac Leonharda polega na tym, że badania poświęcone były akcentowaniu charakteru w okresie dojrzewania, według Licko, w tym okresie psychopatie są szczególnie wyraźne we wszystkich sferach działalności.

Lichko identyfikuje następujące typy akcentowania postaci:

Typ nadciśnieniowy jest nadmiernie aktywny, nie przejmuje się. Potrzebuje stałej komunikacji, ma wielu przyjaciół. Dzieci są trudne do wychowania - nie są zdyscyplinowane, powierzchowne, podatne na konflikty z nauczycielami i dorosłymi. Przez większość czasu są w dobrym nastroju, nie boją się zmian.

Częsta zmiana nastroju - z plusa na minus. Typ cykloidalny jest drażliwy, podatny na apatię. Woli spędzać czas w domu, niż wśród rówieśników. Boleśnie reaguje na komentarze, często cierpi z powodu przedłużającej się depresji.

Nietrwały typ akcentowania jest nieprzewidywalny, nastrój zmienia się bez wyraźnego powodu. Pozytywnie traktuje rówieśników, stara się pomagać innym i interesuje się wolontariatem. Typ labilności potrzebuje wsparcia, jest wrażliwy.

Drażliwość przejawia się w okresowych wybuchach bliskich osób, po których następuje skrucha i poczucie wstydu. Kapryśny. Szybko zmęczeni, nie tolerują długich obciążeń psychicznych, są śpiący i często czują się załamani bez powodu.

Posłuszni, często przyjaciele ze starszymi ludźmi. Odpowiedzialny, mają wysokie zasady moralne. Są otwarci, nie lubią rodzajów aktywnych gier w dużych firmach. Osoba wrażliwa jest nieśmiała, unikając kontaktu z nieznajomymi.

Niezdecydowany, boi się wziąć na siebie odpowiedzialność. Krytyczny dla siebie. Są skłonni do introspekcji, przechowują zapisy swoich zwycięstw i porażek, oceniają zachowanie innych. Więcej niż ich rówieśnicy rozwijają się mentalnie. Są jednak okresowo skłonni do działań impulsywnych, nie biorąc pod uwagę konsekwencji swojej działalności.

Typ schizoidalny jest zamknięty. Komunikacja z rówieśnikami przynosi dyskomfort, często przyjaciół z dorosłymi. Demonstruje obojętność, nie jest zainteresowany innymi, nie okazuje sympatii. Schizoid starannie ukrywa osobiste doświadczenia.

Okrucieństwo to często przypadki, gdy nastolatki tego typu dręczą zwierzęta lub drwi z młodszych. We wczesnym dzieciństwie, dziwki, kapryśne, wymagają dużo uwagi. Samolubny, potężny. Czują się dobrze w warunkach działalności reżimu, są w stanie zadowolić kierownictwo i zachować podwładnych w strachu. Metodą zarządzania nimi jest ścisła kontrola. Z całej typologii akcentów - najbardziej niebezpiecznego typu.

Demonstracyjna, skupiona na sobie, wymaga uwagi od innych, odgrywa publicznie. Histeryczny typ uwielbia pochwały i ekstazę w swoim adresie, dlatego w towarzystwie rówieśników często staje się prowodyrem - jednak rzadko zalicza się do liderów w profesjonalnym środowisku.

Młodzież o nietrwałym typie akcentowania często niepokoi swoich rodziców i nauczycieli - mają one bardzo słabo wyrażone zainteresowanie działaniami edukacyjnymi, zawodem, przyszłością. Jednocześnie lubią rozrywkę, bezczynność. Lazy. Dzięki szybkości przebiegu procesów nerwowych są podobne do typu labilnego.

Typ konformalny nie lubi wyróżniać się z tłumu, wszystko podąża za rówieśnikami we wszystkim. Konserwatywny. Jest skłonny do zdrady, ponieważ znajduje sposobność, by usprawiedliwić swoje zachowanie. Metoda "przetrwania" w zespole to adaptacja do władz.

W swoich pracach Lichko zwraca uwagę na fakt, że pojęcie psychopatii i akcentowanie charakteru u młodzieży są ściśle ze sobą powiązane. Na przykład, schizofrenia, jako skrajna forma akcentowania, jest typem schizoidalnym w wieku dojrzewania. Jednak dzięki szybkiemu wykryciu patologii możliwe jest dostosowanie osobowości nastolatka.

Metody określania

Przeważający typ akcentowania można zidentyfikować za pomocą technik testowych opracowanych przez tych samych autorów:

  • Leonhard oferuje test składający się z 88 pytań, na które należy odpowiedzieć "tak" lub "nie";
  • Później został uzupełniony przez G. Szmiszka, wprowadził różnicę w formie zmian w brzmieniu pytań, czyniąc je bardziej ogólnymi w celu szerokiego uwzględnienia sytuacji życiowych. W rezultacie powstaje wykres, w którym wizualnie pokazano najbardziej wyraźne zaakcentowanie cech charakteru;
  • Różnica między testem Licko a metodą testową dla rozpoznania wiodącego akcentowania Shmishek-Leonhard w orientacji na grupę dzieci i młodzieży, rozszerzył się - 143 pytania, które określiły typologię akcentów.

Za pomocą tych metod można określić najbardziej wyraźne rodzaje akcentów charakteru.

Rola akcentów w strukturze osobowości

W strukturze osobowej akcenty odgrywają wiodącą rolę i w dużej mierze determinują jakość życia jednostki.

Należy wziąć pod uwagę, że akcentowanie nie jest diagnozą! U osoby dojrzałej psychicznie przejawia się ona jako cecha, która może być wskazówką w wyborze miejsca nauki, zawodu, hobby.

Jeśli akcentowanie przyjmuje formy wyraźne (zależy to od wielu czynników - edukacji, środowiska, stresu, choroby), konieczne jest zastosowanie leczenia lekarskiego. W niektórych przypadkach niektóre rodzaje akcentowania charakteru mogą prowadzić do powstawania nerwic i chorób psychosomatycznych (na przykład, typ labilny często cierpi na choroby zakaźne), aw skrajnych przypadkach taka osoba może być niebezpieczna.

Akcentowanie charakteru osoby: istota pojęcia i typologii

Podkreślenie charakteru - nadmierna intensywność (lub umocnienie) indywidualnych cech charakteru danej osoby...

Aby zrozumieć, co należy rozumieć przez zaakcentowanie charakteru, należy przeanalizować pojęcie "charakteru". W psychologii termin ten odnosi się do zestawu (lub zestawu) najbardziej stabilnych cech ludzkich, które narzucają odcisk całej aktywności życiowej człowieka i określają jego związek z ludźmi, z samym sobą i biznesem. Charakter przejawia się w działaniach człowieka, w jego kontaktach międzyludzkich i, oczywiście, nadaje swojemu zachowaniu swoisty, charakterystyczny tylko dla niego cień.

Zaproponowano sam termin natura Teofrast, który pierwszy podał szeroki opis 31. rodzaju charakteru człowieka (przeczytaj o typach postaci), Wśród których jest alokowana żmudne, dumny, nieszczery, rozmowny i inni. W wielu różnych klasyfikacji zaproponowano ponadto charakter, ale wszystkie z nich zostały zbudowane na podstawie typowych cech właściwych dla danej grupy osób. Ale zdarzają się sytuacje, w których typowe cechy charakteru wydają się bardziej żywe i wyraziste, co czyni je wyjątkowymi i oryginalnymi. Czasami te cechy mogą "wyostrzyć", a najczęściej pojawiają się spontanicznie, pod wpływem określonych czynników i w odpowiednich warunkach. To zaostrzenie (lub dokładniej, intensywność cech) w psychologii nazwano akcentowaniem charakteru.

Pojęcie akcentowania charakteru: definicja, istota i stopień ekspresji

Akcentowanie charakteru - nadmierna intensywność (lub wzmacnianie) indywidualnych cech charakteru danej osoby, co podkreśla wyjątkowość reakcji danej osoby na czynniki wpływające lub konkretną sytuację. Na przykład niepokój jako cecha charakteru w zwykłym stopniu przejawiania się znajduje odzwierciedlenie w zachowaniu większości ludzi popadających w nadzwyczajne sytuacje. Ale jeśli lęk przybiera cechy akcentowania charakteru osoby, to zachowanie i działania danej osoby będą różnić się przewagą niewystarczającego lęku i nerwowości. Takie przejawy cech są jakby na granicy normy i patologii, ale pod wpływem czynników negatywnych pewne akcenty mogą przejść do psychopatii lub innych odchyleń w aktywności umysłowej człowieka.

Tak więc akcentowanie ludzkich cech (na linii. od lat. Akcent oznacza stres, wzmocnienie) w swej istocie nie wykraczają poza granice normy, ale w niektórych sytuacjach dość często uniemożliwiają człowiekowi budowanie normalnych relacji z otaczającymi ludźmi. Wynika to z faktu, że każdy typ akcentowania mają swoją „piętę achillesową” (pozycja najsłabszych), a często mieć wpływ negatywnych czynników (lub sytuacje traumatyczne) spada na niego, który może następnie prowadzić do zaburzeń psychicznych, a nieadekwatne zachowanie prawa. Ale konieczne jest wyjaśnienie, że sama w sobie zaakcentowanie nie są problemy zdrowia psychicznego lub zaburzeń, podczas gdy prąd Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (10 rewizja) intensyfikacja wszystkich tam i bicie się w 21 klasach / punkt Z73 jako problem, który wiąże się z pewnymi trudnościami we wspieraniu normalne dla sposobu życia osoby.

Pomimo faktu, że akcentowanie niektórych funkcji w charakterze jego mocy i oferuje wyświetlacze często wykraczają poza zwykłe ludzkie zachowanie, ale nie mogą same w sobie być klasyfikowana jako patologicznych przejawów. Należy jednak pamiętać, że pod wpływem trudnych okoliczności życiowych, czynników traumatycznych i innych drażniących, niszczących ludzką psychikę, nasilają się przejawy akcentów i częstotliwość ich powtórzeń. A to może prowadzić do różnych neurotycznych i histerycznych reakcji.

The koncepcja "akcentowania charakteru" został wprowadzony przez niemieckiego psychiatrę Carl Leonhard (a raczej używał terminów "zaakcentowana osobowość" i "zaakcentowana cecha osobowości"). Jest także właścicielem pierwszej próby klasyfikacji (został przedstawiony społeczności naukowej w drugiej połowie ubiegłego wieku). Poniżej wyjaśniono termin A.E. Lichko, które pod akcentami rozumiał skrajne warianty normy charakteru, gdy nastąpiło nadmierne wzmocnienie niektórych jego cech. Zdaniem naukowca istnieje podatność na wybory, która ma wpływ na pewne wpływy psychogenne (nawet w przypadku dobrej i wysokiej stabilności). A.E. Lichko podkreślił, że bez względu na wszystko jakiekolwiek akcentowanie, choć jest to opcja skrajna, ale nadal - normy, a zatem nie może być prezentowana jako diagnoza psychiatryczna.

Stopień akcentowania

Andrej Licko z dwoma stopniami manifestacji podkreślone funkcje, a mianowicie: jasne (obecność różnych funkcji podkreślona pewnych rodzajów) i ukryty (w warunkach standardowych, że cechy danego typu przejawiają bardzo słabo lub w ogóle nie widoczne). Poniżej, w tabeli przedstawiono bardziej szczegółowy opis tych stopni.

Stopnie wyrażenia akcentów

Dynamika akcentowania osobowości

W psychologii, niestety, dzisiaj problemy związane z rozwojem i dynamiką akcentów nie zostały jeszcze dostatecznie zbadane. Najbardziej znaczący wkład w rozwój tej kwestii miał A.E. Lichko, który podkreślał następujące zjawiska w dynamice rodzajów akcentów (etapami):

  • tworząc accentuations i zaostrzenia ich udaru mózgu u ludzi (występujące w okresie dojrzewania jest), a później można je wygładzić i kompensowane (wyraźne zaakcentowanie zastąpił ukryte);
  • z ukrytymi akcentami, cechy szczególnego akcentowanego typu rozwijają się pod wpływem czynników psychotraumatycznych (uderzenie stosuje się do najbardziej wrażliwych w miejscu, to jest, gdzie obserwuje się najmniejszy opór);
  • na tle pewnego akcentowania pojawiają się pewne naruszenia i odchylenia (zachowania dewiacyjne, nerwice, ostra reakcja afektywna itp.);
  • rodzaje akcentów ulegają pewnym przekształceniom pod wpływem środowiska lub dzięki mechanizmom konstytucjonalnie ułożonym;
  • powstaje nabyta psychopatia (akcenty były podstawą do tego, tworząc wrażliwość, która jest selektywna, na niekorzystne skutki czynników zewnętrznych).

Typologia akcentów charakteru

Po naukowcy zwrócili uwagę na szczególną manifestacją ludzkiej natury i obecności pewnego podobieństwa, od razu zaczęły się pojawiać różne typologii i klasyfikacji. W ostatnim stuleciu naukowe psychologowie badawcze koncentrują się na osobliwości przejawów akcentowania - był to pierwszy typologia accentuations znaków w psychologii, która została zaproponowana w 1968 roku przez Karla Leonhard. Jego typologia otrzymał szerokie uznanie, ale jeszcze bardziej popularna była klasyfikacja rodzajów akcentów, opracowanych przez Andrei Ličko, który przy jej tworzeniu oparto na pracach K. Leonhard i P. Gannushkina (ich klasyfikacja psychopatii został opracowany). Każda z tych klasyfikacji przeznaczonych do opisania pewnych rodzajów akcentowania natury, z których niektóre (a Leonhard typologia i typologia Lichko) mają wspólne cechy ich objawów.

Akcentowanie charakteru przez Leonharda

Jego klasyfikacja charakteru accentuations K. Leonhard podzielone na trzy grupy, które zostały im przydzielone, w zależności od pochodzenia akcentowania, a raczej gdzie lokalizatsiruyutsya oni (w odniesieniu do temperamentu, charakteru i poziomu osobistego). W sumie K. Leonhard wyodrębnił 12 typów i zostały one rozdzielone w następujący sposób:

  • dla temperamentu (formacja naturalna) były typy nadciśnieniowe, dystymiczne, afektywno-labilne, afektywnie wywyższone, lękowe i emocjonalne;
  • do postaci (formacja społecznie uwarunkowana) naukowiec przypisywał typy demonstracyjne, pedantyczne, zablokowane i pobudliwe;
  • na poziomie osobistym były dwa typy - zewnętrzne i introwertyczne.

Akcentowanie charakteru przez Leonharda

K. Leonhard rozwinął swoją typologię akcentów opartych na ocenie komunikacji interpersonalnej ludzi. Jego klasyfikacja jest skierowana głównie do osób dorosłych. W oparciu o koncepcję Leonhardta opracowano kwestionariusz postaci, którego autorem jest H. Shmishek. Ten kwestionariusz pozwala określić dominujący typ akcentowania u danej osoby.

akcentowanie rodzajów znaków Shmisheka następujący: gipertimichesky, lęk i strach, dystymiczne, pedantyczny, pobudliwy, emocjonalny, utknięcie, poglądowe i afektywne tsiklomitichesky wywyższony. W kwestionariuszu Shmishek charakterystyka tych typów jest przedstawiona zgodnie z klasyfikacją Leonharda.

Akcenty postaci przez Licko

Podstawa klasyfikacji A. Licko To było akcentowanie charakteru u młodzieży, bo skierował swoje badania na badaniu cech wyświetlania znaku w okresie dojrzewania i przyczyn psychopatii w tym okresie. Jak stwierdził Lika, w okresie dojrzewania patologiczne cechy przejawiają się najbardziej jasny i znajdują odzwierciedlenie we wszystkich aspektach życia młodzieży (w rodzinie, szkole, kontaktów międzyludzkich, etc.). Podobnie objawia nastoletnia akcentowanie charakteru, tak dla przykładu, nastolatek z hyperthymic typu akcentowania odpryskami całą swoją energię, z hysteroid - przyciąga tyle uwagi, jako rodzaj schizoidalne, wręcz przeciwnie, stara się chronić się przed innymi.

Według Licko, w okresie pokwitania cechy charakteru są względnie stabilne, ale mówiąc o tym, należy pamiętać o następujących cechach:

  • większość typów jest dokładnie wyostrzonych w okresie dojrzewania, a okres ten jest najbardziej krytyczny dla pojawienia się psychopatii;
  • wszystkie rodzaje psychopatii uformowane są w pewnym wieku (schizoid typ jest określony od najwcześniejszych lat, posiada psihostenika pojawić się w szkole podstawowej, typ gipertimyny jest najbardziej wyraźnie widoczne w młodzież cykloidalnePrzekładnie głównie młodych (chociaż dziewczęta mogą pojawić się na początku okresu dojrzewania) i wrażliwa utworzone głównie przez 19 lat);
  • istnienie wzorców transformacji typu w okresie dojrzewania (na przykład cechy nadciśnienia mogą zmienić się w cykloidalne) pod wpływem czynników biologicznych i społecznych.

Wielu psychologów, w tym sam Ličko, twierdzą, że pokwitania Określenie „intensyfikacja natury” okres dopasować najbardziej doskonale, ponieważ jest zaakcentowanie nastoletnia charakter przejawia się najwyraźniej. Przez czas dojrzewania jest na ukończeniu, intensyfikacja głównie wygładzoną lub kompensowane, a niektóre iść z jasne ukryte. Ale należy pamiętać, że młodzież, którzy obserwowane wyraźne akcentowanie, stanowią szczególną grupę ryzyka, jak pod wpływem negatywnych czynników lub sytuacji traumatycznych, cechy te mogą rosnąć do psychopatii i zastanowić się nad swoim zachowaniem (odchylenie, przestępczości, zachowań samobójczych itp ).

Intensyfikacja charakter Licko przydzielono, na podstawie klasyfikacji K. Leonhard akcentowane osobowości i psychopatii P. Gannushkina. Klasyfikacja Lichko opisano po 11 rodzajów accentuations znaków w młodzieży: hyperthymic, cykloidalnePrzekładnie, labilny, asthenoneurotic, wrażliwy (lub liter) psychasthenic (lub lęk-podejrzane), schizoid (lub introwertyczny) epileptoid (lub obojętnie-impulsywnych) hysteroid ( lub demonstracyjne), typy niestabilne i zgodne. Ponadto naukowiec nazwał także mieszany typ, który łączył cechy różnych typów akcentów.

Akcenty postaci przez Licko

Rodzaje akcentowania postaci

Rodzaje akcentowania postaci Czy wiele typów postaci, w których poszczególne cechy przeszły do ​​stanu patologicznego. Niektóre akcentowane cechy osobowości są często kompensowane w dużym stopniu, ale w sytuacjach problematycznych lub krytycznych uwydatniona osobowość może wykazywać naruszenia odpowiednich zachowań. Intensyfikacja znaku (termin pochodzi od łacińskiego pochodzenia (Accentus), co oznacza, że. - podkreślenie) - są wyrażone w postaci „słabych” w psychikę jednostki i charakteryzują selektywnego luki w odniesieniu do niektórych efektów przy zwiększonej trwałości dla innych czynników.

Pojęcie "akcentowania" dla całego jego istnienia zostało przedstawione w rozwoju kilku typologii. Pierwszy z nich opracował Karl Leonhard w 1968 roku. Poniższa klasyfikacja stał się szerzej znany w 1977 roku, który został opracowany przez Andrey Evgenievich Ličko, na podstawie klasyfikacji psychopatii PB Gannushkina, wykonane w 1933 roku.

Rodzaje akcentowania charakteru mogą się bezpośrednio objawiać i mogą być ukryte i ujawnione tylko w sytuacjach awaryjnych, kiedy zachowanie jednostki staje się najbardziej naturalne.

Osoby o dowolnym charakterze akcentowania postaci są bardziej wrażliwe i reagują na wpływy środowiska, a zatem mają większą skłonność do zaburzeń psychicznych niż inne jednostki. Jeśli jakakolwiek problematyczna, niespokojna sytuacja staje się zbyt trudna do przeżycia przez osobę z akcentem, to zachowanie takiej osoby natychmiast zmienia się dramatycznie, a postać jest zdominowana przez zaakcentowane cechy.

Teoria akcentowania charakteru Leonharda została należycie uwzględniona, ponieważ okazała się użyteczna. Jedyną specyfiką tej teorii i dołączonego do niej kwestionariusza dotyczącego ustalenia typu akcentowania charakteru było to, że ograniczały się one do wieku badanych. Kwestionariusz został obliczony wyłącznie na podstawie charakteru osób dorosłych. Oznacza to, że dzieci, a nawet nastolatki, nie są w stanie odpowiedzieć na wiele pytań, ponieważ nie mają niezbędnego doświadczenia życiowego i nie były w takich sytuacjach, aby odpowiedzieć na postawione pytania. W związku z tym kwestionariusz ten nie był w stanie dokładnie określić akcentu charakteru dostępnego dla jednostki.

Zdając sobie sprawę z potrzeby określenia rodzaju akcentowania charakteru u nastolatków, psychiatra Andrei Lichko podjął tę kwestię. Lichko zmodyfikował ankietę Leonharda. Przepisał opisy na typy akcentowania postaci, zmienił nazwy niektórych typów i wprowadził nowe.

Opis rodzajów znaków akcentowania Ličko rozszerzona, kierując się informacjami o akcentowanie wypowiedzi u dzieci i młodzieży oraz zmian jako przejawy tworzenia tożsamości i dojrzałości. Stworzył więc ankietę na temat typów akcentów natury nastolatków.

A. Licko przekonywał, że bardziej odpowiednie byłoby zbadanie rodzajów akcentów charakteru młodzieży, wynikającego z faktu, że większość akcentów formuje się i manifestuje właśnie w tym wieku.

Aby lepiej zrozumieć rodzaje akcentowania charakteru, przykłady muszą być cytowane ze znanych epizodów i osób. Większość ludzi zna najpopularniejsze postacie z kreskówek lub postaci z bajek, są one specjalnie przedstawiane jako zbyt emocjonalne, aktywne lub wręcz przeciwnie pasywne. Ale chodzi o to, że jest wyrazem skrajnego charakteru opcji reguł i przyciąga takiego zainteresowania człowieka, kogoś nasycony z jej współczucia, a ktoś tylko czeka na to, aby się z nią dalej. W życiu można spotkać dokładnie tych samych "bohaterów", tylko w innych okolicznościach.

Rodzaje przykładów akcentowania postaci. Alicja z bajki "Alicja w krainie czarów" jest przedstawicielem akcentowania typu cykloidalnego, miała naprzemiennie wysoką i niską aktywność, wahania nastroju; Carlson jest żywym przykładem demonstracyjnego charakteru akcentowania charakteru, lubi się przechwalać, posiada wysoką samoocenę, charakteryzuje się obcym zachowaniem i pragnieniem bycia w centrum uwagi.

Zaciemniający charakter akcentowania postaci jest charakterystyczny dla superbohaterów, którzy znajdują się w stanie ciągłej walki.

Hiperaktywny typ akcentowania postaci obserwuje się w Maszy (kreskówka "Masza i niedźwiedź"), jest bezpośrednia, aktywna, niezdyscyplinowana i hałaśliwa.

Rodzaje akcentowania charakteru przez Leonharda

Carl Leonhard był założycielem terminu "akcentowanie" w psychologii. Jego teoria akcentowanych osobowości opierała się na idei obecności głównych, ekspresyjnych i dodatkowych cech osobowości. Główne cechy, jak zwykle, są znacznie mniejsze, ale są bardzo wyraziste i reprezentują całą osobę. Stanowią one rdzeń osobowości i mają zasadnicze znaczenie dla rozwoju adaptacji i zdrowia psychicznego. Bardzo silny wyraz podstawowych cech osobowości jest odrzucany przez całą osobę, aw trudnych lub niesprzyjających okolicznościach może stać się czynnikiem destrukcyjnym dla jednostki.

K. Leonhard uważał, że zaakcentowane cechy osobowości można przede wszystkim zaobserwować podczas komunikowania się z innymi ludźmi.

O zaakcentowaniu osobowości decyduje styl komunikacji. Leonhard stworzył koncepcję, w której opisał główne typy akcentów postaci. Należy pamiętać, że charakterystyka akcentowania charakteru przez Leonharda opisuje tylko rodzaje zachowań dorosłych. Carl Leonhard opisał dwanaście rodzajów akcentowania. Wszystkie mają różną lokalizację w zależności od ich pochodzenia.

Dla temperamentu, jako naturalnej formacji, przypisano następujące typy: nadciśnienie, afektywność immunologiczną, dystymię, afektywną egzaltację, lęk, emocje.

Jako społecznie uwarunkowana edukacja - postać, którą przypisał następującym typom: demonstratywnym, utkwionym, pedantycznym, pobudliwym.

Rodzaje poziomu osobistego zostały rozróżnione w następujący sposób: ekstrawertyczna, zamknięta w sobie.

Koncepcje introwersji i ekstrawersji stosowane przez Leonharda są najbliższe pomysłom Junga.

Wskazujący rodzaj znaków akcentu ma następujące możliwości określenia: poglądowe zachowań i artyzmu, żywotność, ruchliwość, affectedness uczuć i emocji, umiejętność szybkiego nawiązywania kontaktów w rozmowie. Człowiek jest skłonny do fantazji, pozorów i pozerstwa. Potrafi szybko usunąć nieprzyjemne wspomnienia, może z łatwością zapomnieć o tym, co mu przeszkadza lub czego nie chce pamiętać. Wie, jak kłamać, patrząc prosto w oczy i robiąc niewinną twarz. Często mu się wydaje, że taka osoba wierzy w to, co mówi, i zmusza innych do uwierzenia w to przez dwie minuty. Nie uświadamia sobie swoich kłamstw i może zwodzić bez wyrzutów sumienia. Często kłamie, aby dodać wartości swojej osobie, aby upiększyć niektóre aspekty jego osobowości. Tęskni za uwagą, nawet jeśli mówią o nim źle, sprawia mu to radość, ponieważ mówią o nim. Osoba demonstracyjna bardzo łatwo dostosowuje się do ludzi i jest skłonna do intryg. Często ludzie nie wierzą, że taka osoba ich oszukała, ponieważ jest bardzo zręczny, ukrywa swoje prawdziwe intencje.

Pedantyczny typ akcentowania charakteru charakteryzuje się bezwładnością i sztywnością procesów psychiki. Pedantyczne osobowości są ciężkimi i długimi traumatycznymi wydarzeniami w psychice. Rzadko zdarza się, aby utknęły one w konflikcie, ale jakiekolwiek naruszenie porządku nie przechodzi przez ich uwagę. Osobowość z pedantycznym akcentowaniem jest zawsze punktualna, dokładna, czysta i skrupulatna, podobnie jak inne wartości. Osoba pedantyczna jest dość pracowita, uważa, że ​​lepiej jest spędzać więcej czasu w pracy, ale robić to jakościowo i dokładnie. Pedantyczna osobowość podąża za zasadą "Zmierz siedem razy - wyciąć raz". Ten typ jest skłonny do formalizmu i wątpliwości co do poprawności każdego zadania.

Zakłócony typ akcentowania charakteru, który jest również nazywany stagnacją afektywną, ma tendencję do opóźniania afektu. "Utknął" w swoich uczuciach, swoich myślach, z tego powodu jest zbyt drażliwy, a nawet mściwy. Posiadacz tych cech ma tendencję do przeciągania konfliktów. W swoim zachowaniu wobec innych jest bardzo podejrzliwy i mściwy. Osiągając osobiste cele, jest bardzo wytrwały.

Pobudliwy typ akcentowania charakteru wyraża się w słabej kontroli, nieodpowiedniej kontroli własnych popędów i motywacji. Przemili ludzie charakteryzują się zwiększoną impulsywnością i powolnością procesów umysłowych. Ten typ charakteryzuje gniew, nietolerancja i tendencja do konfliktów. Osobom takim bardzo trudno jest skontaktować się z innymi ludźmi. Ludzie takiego magazynu nie myślą o przyszłości, żyją jednym prawdziwym dniem, wcale nie chodzą do szkoły i każda praca jest bardzo trudna. Zwiększona impulsywność może często prowadzić do złych konsekwencji, zarówno dla najbardziej pobudliwej osoby, jak i dla jej współpracowników. Osoba ekscytującego magazynu bardzo ostrożnie dobiera kręgi komunikacji, otaczając się najsłabszymi, aby ich prowadzić.

Gipertimichesky typ postaci akcentowania różni się od innych zwiększonej aktywności na wzniesieniu nastroju, ciężkiego języka ciała, umiejętności komunikacji z wysokiej stałej chęci odejścia od rozmowy. Osoba z nadciśnieniem tętniczym jest bardzo mobilna, skłonna do przywództwa, towarzyska, wszędzie jest ich wiele. Jest to święto dla osób, w każdej firmie, w której się znajduje, wszędzie będzie hałasować i będzie przedmiotem uwagi. Osoby z nadciśnieniem tętniczym bardzo rzadko chorują, mają wysoką witalność, zdrowy sen i dobry apetyt. Mają wysoką samoocenę, czasami są nadmiernie leniwi w swoich obowiązkach, wszelkie ramy lub monotonna działalność są dla nich bardzo trudne do zniesienia.

Dystymiczny typ akcentowania charakteru wyróżnia się powagą, spowolnieniem, tłumieniem nastroju i słabością procesów wolicjonalnych. Takie osoby charakteryzują się pesymistycznymi poglądami na przyszłość, niską samooceną. Kontakt jest niechętny, lakoniczny. Wyglądają bardziej ponuro, spowalniają. Osobowości dystymiczne mają głębokie poczucie sprawiedliwości i są bardzo sumienne.

Uczuleniowy charakter akcentowania charakteru obserwuje się u osób, u których obserwuje się ciągłą zmianę akcentów hipertymicznych i dystymicznych, czasami bez przyczyny.

Wywyższony typ akcentowania charakteru charakteryzuje się wysoką intensywnością tempa wzrostu reakcji, ich intensywnością. Wszystkim reakcjom towarzyszy szybka ekspresja. Gdyby wzniosły człowiek był zszokowany radosną nowiną, osiągnąłby niesamowitą radość, gdyby smutne wieści popadły w rozpacz. Ci ludzie mają zwiększoną skłonność do altruizmu. Są bardzo przywiązani do bliskich osób, cenią swoich przyjaciół. Zawsze szczęśliwy, jeśli ich bliscy mają szczęście. Są skłonni do empatii. Może pochodzić z niewyobrażalnej rozkoszy z kontemplacji dzieł sztuki, natury.

Alarmujący typ akcentowania charakteru przejawia się w niskim nastroju, nieśmiałości, zwątpieniu w siebie. Takie osobowości są trudne do kontaktu, bardzo drażliwe. Mają wyraźne poczucie obowiązku, odpowiedzialności, stawiają wysokie wymagania moralne i etyczne. Ich zachowanie jest nieśmiałe, nie mogą wytrzymać, są posłuszni i łatwo akceptują czyjąś opinię.

Emocjonalny typ akcentowania charakteru wyróżnia się nadwrażliwością, głębokim i silnym doświadczeniem emocji. Ten typ jest podobny do wzniosłego, ale jego przejawy nie są tak gwałtowne. Ten typ charakteryzuje się wysoką emocjonalnością, tendencją do empatii, zdolności reagowania, wrażliwości i życzliwości. Takie osoby rzadko wchodzą w konflikty, wszystkie zniewagi są w środku. Mają ostre poczucie obowiązku.

Ekstrawertyczny charakter akcentowania charakteru jest charakterystyczny dla ludzi zorientowanych na wszystko, co dzieje się z zewnątrz, a wszystkie reakcje są również skierowane na bodźce zewnętrzne. Wyjątkowe osobowości charakteryzują się impulsywnością działań, poszukiwaniem nowych wrażeń, wysokimi umiejętnościami komunikacyjnymi. Są bardzo podatni na wpływ kogoś innego, a ich własne sądy nie mają niezbędnej odporności.

Introwertyczny typ zaakcentowania charakteru wyraża się w tym, że ludzie żyją w większym stopniu reprezentacji, niż wrażeń czy percepcji. Wydarzenia zewnętrzne nie wpływają szczególnie na introwertyka, ale on może dużo myśleć o tych wydarzeniach. Taka osoba żyje w fikcyjnym świecie z fantazją. Takie osoby wysuwają wiele pomysłów na temat religii, polityki, problemów filozofii. Nie są towarzyskie, starają się zachować dystans, komunikować się tylko wtedy, gdy jest to konieczne, np. Spokój i samotność. Nie lubią mówić o sobie, zachowują dla siebie wszystkie swoje uczucia i uczucia. Powolny i niezdecydowany.

Rodzaje akcentowania postaci przez Licko

Charakterystyka typów akcentowania charakteru według Lichko ujawnia rodzaje zachowań młodzieży.

Akcenty wyrażone w okresie dorastania tworzą postać i mogą później nieco się zmienić, ale wciąż najbardziej uderzające cechy pewnego rodzaju akcentowania pozostają w człowieku na całe życie.

Hyperthymic rodzaj znaków akcentu jest wyrażona w wysokiej towarzyskość osobowości, jego mobilności, niezależności, pozytywnego nastroju, które mogą radykalnie zmienić ze złości lub gniewu, jeśli dana osoba staje się niezadowolony z zachowania innych osób lub ich zachowanie. W stresujących sytuacjach takie osoby mogą długo pozostać pogodne i optymistyczne. Często tacy ludzie zdobywają przyjaciół, przez co wpadają w złe firmy, co w ich przypadku może prowadzić do aspołecznych zachowań.

Cykloidalny charakter akcentowania charakteru charakteryzuje się cyklicznym nastrojem. Faza nadciśnienia tętniczego zmienia się z fazą depresyjną. W obecności fazy nadciśnienia osoba nie toleruje monotonii i monotonii, żmudnej pracy. Zaczyna nowych, niezrozumiałych znajomych. To zastępuje się fazą depresyjną, apatią, drażliwością, pogorszeniem podatności. Pod wpływem takich depresyjnych odczuć człowiek może znaleźć się pod groźbą samobójstwa.

Nietrwałe zaakcentowanie charakteru postaci przejawia się w szybkiej zmienności nastroju i całego stanu emocjonalnego. Nawet gdy nie ma oczywistych powodów do wielkiej radości lub silnego smutku, człowiek przełącza się pomiędzy tymi silnymi emocjami, zmieniając cały swój stan. Takie doświadczenia są bardzo głębokie, osoba może stracić zdolność do pracy.

Akcentacja charakteru astenofururotycznego wyraża się w skłonności osoby do hipochondrii. Taka osoba jest często rozdrażniona, stale narzeka na swój stan, szybko się męczy. Podrażnienie może być tak silne, że mogą krzyczeć na kogoś bez powodu, a następnie żałować tego. Ich samoocena zależy od nastroju i napływu hipochondrii. Jeśli stan zdrowia jest dobry, osoba czuje się bardziej pewna siebie.

Wrażliwy typ akcentowania charakteru wyraża się w wysokim lęku, nieśmiałości, izolacji. Osobom wrażliwym trudno jest nawiązać nowe kontakty, ale z tymi ludźmi, którzy są dobrze znani, zachowują się radośnie i swobodnie. Często ze względu na poczucie niższości mają one hiperkonsumpcję. Na przykład, jeśli ktoś był wcześniej zbyt nieśmiały, to gdy jest starszy, zaczyna zachowywać się zbyt wyzwolony.

Psychasteniczny charakter akcentowania charakteru przejawia się w skłonności osoby do stanów obsesyjnych, w dzieciństwie są przedmiotem różnych lęków i fobii. Charakteryzuje się alarmującą podejrzliwością, wynikającą z niepewności i niepewności co do jej przyszłości. Są skłonni do introspekcji. Zawsze towarzyszą im rytuały, ten sam rodzaj obsesyjnych ruchów, z tego powodu czują się znacznie spokojniej.

Schizoidalny charakter akcentowania charakteru przejawia się w niekonsekwencji uczuć, myśli i emocji. Schizoid łączy: izolację i gadulstwo, chłód i wrażliwość, bezczynność i celowość, antypatię i przywiązanie, i tak dalej. Najbardziej uderzającymi cechami tego typu są niskie potrzeby komunikacji i unikania innych. Nie zdolność empatii i przejaw uwagi postrzegana jest jako chłód człowieka. Tacy ludzie szybciej podzielą się czymś intymnym z obcym niż z ukochanym.

Epileptoidowy charakter akcentowania charakteru przejawia się w dysforii - stanie gniewnego gniewu. W tym stanie agresja, drażliwość i gniew danej osoby gromadzą się i po chwili rozpryskują na zewnątrz z długimi wybuchami gniewu. Epileptoidalny typ akcentowania charakteryzuje się bezwładnością w różnych aspektach aktywności życiowej - sferze emocjonalnej, ruchach, wartościach życiowych i zasadach. Często tacy ludzie są bardzo zazdrośni, w dużej mierze ich zazdrość jest bezpodstawna. Staraj się żyć dzisiejszym prawdziwym dniem i tym, co mają, nie lubisz robić planów, fantazjować lub marzyć. Adaptacja społeczna jest bardzo trudna w przypadku epileptoidalnej osobowości.

Histeryczny charakter akcentowania charakteru charakteryzuje się zwiększonym egocentryzmem, pragnieniem miłości, powszechnej akceptacji i uwagi. Ich zachowanie jest demonstracyjne i udaje, aby zwrócić na siebie uwagę. Będzie im lepiej, jeśli będą znienawidzeni lub traktowani negatywnie, niż gdyby byli traktowani z obojętnością lub neutralnością. Wszelkie działania na ich korzyść zatwierdzają. Dla osobników hysteroidalnych najstraszliwsza jest możliwość bycia niezauważonym. Inną ważną cechą tego typu akcentowania jest sugestywność, mająca na celu podkreślenie cnót lub podziwu.

Niestabilny charakter akcentowania charakteru przejawia się w niemożności obserwacji akceptowalnych społecznie form zachowania. Od dzieciństwa niechętnie się uczą, trudno jest im skoncentrować się na nauczaniu, wykonywaniu zadań lub słuchaniu starszych. Starzejące się, niestałe jednostki zaczynają doświadczać trudności w nawiązywaniu relacji, szczególnie trudności w romantycznym związku. Trudno jest im nawiązać głębokie więzi emocjonalne. Żyją w teraźniejszości, pewnego dnia bez planów na przyszłość i wszelkich pragnień czy aspiracji.

Konformacyjny charakter akcentowania charakteru wyraża się w pragnieniu mieszania się z innymi, a nie różnicowania. Z łatwością, bez wahania, przyjmują czyjś punkt widzenia, kierują się wspólnymi celami, dostosowują swoje pragnienia do życzeń innych, nie myśląc o osobistych potrzebach. Bardzo szybko przywiązują się do bliskiego otoczenia i starają się nie różnić od innych, jeśli istnieją wspólne zainteresowania, zainteresowania lub pomysły, również natychmiast je podnoszą. W życiu zawodowym nie są inicjatywą, starają się wykonywać swoją pracę bez wykazywania aktywności.

Oprócz opisywanych rodzajów akcentowania charakteru, Licko dodatkowo identyfikuje mieszane akcentacje, ponieważ akcentowanie w czystej postaci nie jest tak często obserwowane. Odrębne akcenty, które są najbardziej wyraziste, są ze sobą powiązane, a inne nie mogą być przypisywane jednocześnie jednej osobie.

akcentowanie charakteru

Słownik psychologa praktycznego. - Moskwa: AST, Harvest. S. Yu Golovin. 1998.

Świetny słownik psychologiczny. - M.: Prime-EVROZNAK. Ed. B.G. Meshcheryakova, acad. V.P. Zinchenko. 2003.

Popularna encyklopedia psychologiczna. - M.: Eksmo. S.S. Stepanov. 2005.

Zobacz, co jest "akcentowaniem charakteru" w innych słownikach:

akcentowanie charakteru - nadmierna surowość poszczególnych cech i ich kombinacji, reprezentujących skrajną wersję normy psychicznej, graniczącej z psychopatią. Według słynnego niemieckiego psychiatry K. Leongarda (zaproponowano mu ten termin), 20% z 50% ludzi...... Defektologia. Słownik-odniesienie

akcentowanie charakteru - koncepcja wprowadzona przez C. Leonharda i oznaczająca nadmierną dotkliwość indywidualnych cech charakteru i ich kombinacji reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z psychopatiami. A.H. różnią się od tego ostatniego brakiem równoczesnej manifestacji...... Encyklopedycznego słownika psychologii i pedagogiki

Akcentowanie charakteru - koncepcja wprowadzona przez C. Leonharda i oznaczająca nadmierną dotkliwość indywidualnych cech charakteru i ich kombinacji, reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z psychopatiami. Aktywnie używane przez wojskowych psychologów w określaniu...... Psihologiczno-pedagogicznego słownika oficera wychowawcy jednostki okrętu

Akcentowanie charakteru - nadmierna surowość poszczególnych cech charakteru i ich kombinacji, które są skrajnymi wariantami normy, graniczącymi z anomaliami jednostki. Gdy akcenty są charakterystyczne, każdy typ ma własną "piętę achillesową", tworząc osobowość...... Psychologia człowieka: słownik terminów

Akcentowanie charakteru - (akcent Latin acentus) nadmierne wzmacnianie indywidualnych cech charakteru, przejawiające się w selektywnej wrażliwości jednostki na pewien rodzaj wpływów psychogennych z dobrą, a nawet zwiększoną odpornością na innych. Mimo...... Encyklopedii sądowej

Akcentowanie charakteru - (z akcentu łacińskiego akcentu) nadmierne wzmacnianie indywidualnych cech charakteru, reprezentujących skrajne warianty normy, graniczące z patologią jednostki. Dzieci z A.Kh. potrzebujemy indywidualnego podejścia do edukacji. Skuteczne adekwatne cechy...... Pedagogika korekcyjna i psychologia specjalna. Słownik

AKCENTACJA NATURY - nadmierny wzrost pewnych cech charakteru, która objawia się w wybiórczej wrażliwości danej osoby w odniesieniu do pewnego rodzaju psychogennych wpływów (ciężkich doświadczeń, awaryjne neuro stres psychiczny, etc.) z dobrą, a nawet... Nowoczesny procesu edukacyjnego: podstawowe pojęcia i terminologia

Akcentowanie charakteru - skrajne warianty normy stanu psychicznego, kiedy pewne cechy charakteru są nadmiernie wzmacniane i wyrażane w selektywności reakcji na pewne wpływy psychogenne. A. Kh. istnieje szczególna wrażliwość tej osoby w stosunku do żadnej...... Adaptacyjnej kultury fizycznej. Krótki słownik encyklopedyczny

asteniczne zaakcentowanie charakteru - typ akcentowania znaków (osoba), która przejawia się w takich objawów jak zmęczenie, drażliwość, skłonność do depresji, hipochondrii, zwiększenie niepokoju, itp... encyklopedyczny słownik Psychologii i Pedagogiki

Top